Het nieuwe lesbianisme

In het laatste weekend van september vond in Amsterdam Women Inc. plaats; een festival van het ‘nieuwe feminisme’. Een geslaagd festival! Er liep veel aan XX-chromosomen rond in de Beurs van Berlage. De soms wat vergaande gangrestricties bemoeilijkten de omgang (lees: het leggen van contacten) jammer genoeg iets, maar daar stonden weer leuke swingmomenten en een gezellig vertoeven op de buitentrappen tegenover.
 
Je kon je in ieder geval zonder moeite een dag bezighouden, voor sommigen alleen al met kijken naar al dat moois dat er rond liep… Naar mijn bescheiden schatting was namelijk toch zo’n 30% van de aanwezigen lesbisch. In stilte aanwezig, als altijd.
 
Lesbische vrouwen zijn graag stil en vooral 'niet anders', (maar natuurlijk wel anders dan álle andere lesbische vrouwen, want stel je voor dat ze samen met hen in een hokje zouden moeten vertoeven).
 
En die nieuwe feministische vrouwen? Die laten dat graag zo, want stel je voor dat de associatie ‘feminisme-lesbisch’ (zoals tijdens de tweede feministische golf) weer zou worden gelegd. Derhalve heeft de organisatie van Women Inc. er hard aan gewerkt de gretig voor haar werkende lesbiennes in de kast te verstoppen.
 
‘Waren wij lesbiennes tijdens de tweede golf dan wel zichtbaar?’ vraag ik me af. In dat geval heb ik iets gemist.
 
Naar mijn weten vallen de lesbo’s al sinds jaar en dag buiten de spreekwoordelijke boot.
 
Niet alleen bij de vrouwenbeweging, ook binnen de homobeweging die gedomineerd wordt door de homoseksuele man. Dat lesbische vrouwen hier worden vergeten, is meer een kwestie van de onwetendheid van de door de bank genomen goedbedoelende heren. Tenslotte komen ook homomannen van Mars: ‘als je niets zegt, hoor ik je ook niet’.
 
Zelfs de voorzitter van het COC lijdt aan dit Korsakov-effect. De jongeheer gaf ridderlijk toe zo nu en dan groeperingen te vergeten, zoals de gehandicapten, de doven en slechthorenden, de allochtonen en... de lesbo’s.

Gecharmeerd als ik van hem was, probeerde ik hem te wijzen op de verantwoordelijkheid van het COC voor zowel hun vrouwelijke als mannelijke homoseksuelen op te komen. Het COC krijgt immers financiën ter beschikking gesteld voor een doelgroep die voor 50% uit mannen en 50% uit vrouwen bestaat. Dat zich onder zowel die vrouwen als die mannen, allochtonen, doven en andere gehandicapten bevinden, lijkt me evident.
 
Het mocht niet baten; ons multicultureel lesbisch platformpje zal in zijn ogen altijd een minderheid binnen de minderheid blijven. Een vrij zure appel als je bedenkt dat ik eerder die dag (1 oktober, consultatie strategiecommissie van het COC) tot mijn verbazing ontdekte dat het COC nog slechts 10.000 leden heeft en de aanhang van FemFusion dus inmiddels twee maal zo groot is als die van de ‘grote, allesoverheersende papa’.
 
Uiteraard is de onzichtbaarheid van de lesbische vrouw voornamelijk te wijten aan de lesbo’s zelf. Geen andere groep heeft het bankzitten immers tot een kunst weten te verheffen.
 
Ik stel daarom voor dat alle lesbische vrouwen in Nederland leren van het individualisme van de man: dat werpt binnen de homobeweging al sinds jaar en dag z’n vruchten af. En van de trotse intelligentie van de vrouw; de drijvende kracht achter de vrouwenbeweging. Zodat we een nieuwe stroming kunnen beginnen: het lesbianisme!
 
Je tenen zullen er wel van gaan krommen. Opnieuw de barricades op? Nee. Het nieuwe lesbianisme heeft, geheel van deze tijd, nieuwe barricades. Barricades die bínnen de doelgroep liggen en voornamelijk individueel beklommen dienen te worden. Voor jezelf opkomen betekent niet dat je problemen ervaart, maar dat je je eigen zijn waardeert en accepteert. Ik heb geen probleem met mijn lesbisch zijn, maar sta blijkbaar wel op zo’n ‘barricade’. En om eerlijk te zijn ben ik de lesbiennes die als handlanger van de vrouwen- en homobeweging optreden bij het begraven van de lesbo’s, beu!
 
Mijn mening? Lesbiennes die consequent de lesbobeweging ondermijnen, hebben het lef niet tot deze ‘groep’ te behoren.
 
Women Inc. organiseert een evenement, waarvoor een fijn en nuttig samenkomen van vrouwen van allerlei pluimage reden genoeg is. Ook lesbo’s zijn vrouwen, dus ze doen vrolijk mee. Met hun vrouwzijn hebben ze geen probleem, dus een vrouwenfestival is gewoon iets gezelligs. Als diezelfde vrouwen het lesbische wereldje mijden omdat dat de ‘probleemgedachte’ vertegenwoordigt, wat zegt dit dan over hen?
 
Ik weet, het is makkelijker een identiteit te accepteren die goed in de markt ligt. Aanhaken bij de geëmancipeerde vrouwen of de homomannen, die het goed voor elkaar hebben.
 
Maar we kunnen natuurlijk ook de moeilijke weg bewandelen en proberen gezamenlijk voor onze lesbische identiteit een zelfde positief imago te verwerven! Uiteraard met hulp van de vrouwenbeweging, die wij jarenlang hebben gesteund terwijl we werden verstopt. En niet te vergeten de homobeweging, die het potje voor de homo- en lesbische emancipatie al die tijd heeft ‘bemand’ en ons vergat.