Doodgezwegen?
Rob Tielman | Column
Gepubliceerd op: 05 oktober 2005
Het verschijnen van de homo-encyclopedie op 25 augustus kreeg veel aandacht in de media. Het aanbieden van het standaardwerk over de homovervolging ‘Doodgeslagen, doodgezwegen’ op 9 september was echter vrijwel niet in de ‘heteromedia’ terug te vinden. Je zou bijna denken dat er weer iets wordt doodgezwegen!
Neem bijvoorbeeld de Volkskrant. Zij plaatsen wel een groot artikel over een Amsterdamse caféruzie tussen twee homo’s, maar drukten geen enkele letter over de zwarte bladzijde uit het ‘Rijke Roomsche Leven’, waarin Nederlandse katholieken tot in de jaren vijftig homo's tot hun dood (of castratie) in psychiatrische inrichtingen wilden opsluiten.
Wel heeft de Volkskrant homovijandige columnisten als Wim de Jong (die ter dood veroordeelde Iraanse homo’s belachelijk maakt) en Michael Zeeman (die goedpraat dat de katholieke kerk de staat wil misbruiken om homo’s te discrimineren). Maar in de hele Volkskrant geen serieuze boekbespreking over de homovervolging voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog en de kwalijke rol die bijvoorbeeld katholieke artsen daarbij gespeeld hebben.
Gelukkig besteedde de openlijk lesbische columniste Marjolein Februari er nog een paar regels aan, maar voor de rest was de Volkskrant een levend bewijs van het doodzwijgen waar Klaus Müller in zijn boek terecht op wijst.
Schrijfster Judith Schuyf beschrijft in haar boek ‘Levenslang’ hoe het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie in het verleden vergeefs getracht heeft om de homovervolging weg te moffelen. Het was daarom in meerdere betekenissen van het woord een historisch moment toen de huidige directeur van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD, Hans Blom) bereid was om op 9 september 2005 dit standaardwerk van Klaus Müller in ontvangst te nemen uit handen van Schorer-directeur Ferdinand Strijthagen.
En toch werd het boek in vrijwel alle media doodgezwegen. Waarom een encyclopedie wel en een indrukwekkend boek als ‘Doodgeslagen, doodgezwegen’ niet?
Er gloort hoop. Kamp Westerbork en de Verzetsmusea gaan vanaf 2006 ruimte maken voor tentoonstellingen over de homovervolging in (met name) Duitsland en Nederland. Hopelijk gaan daar niet alleen scholen heen die de laatste jaren het onderwerp homoseksualiteit ‘vergeten’ waren, maar gaan ook journalisten eens een kijkje nemen.
Journalisten die als beroepsgroep een kwalijke rol hebben gespeeld bij het doodzwijgen van de gruwelpraktijken. En wie weet: misschien kunnen onderling ruziemakende homo’s daar ook nog eens iets leren...
Neem bijvoorbeeld de Volkskrant. Zij plaatsen wel een groot artikel over een Amsterdamse caféruzie tussen twee homo’s, maar drukten geen enkele letter over de zwarte bladzijde uit het ‘Rijke Roomsche Leven’, waarin Nederlandse katholieken tot in de jaren vijftig homo's tot hun dood (of castratie) in psychiatrische inrichtingen wilden opsluiten.
Wel heeft de Volkskrant homovijandige columnisten als Wim de Jong (die ter dood veroordeelde Iraanse homo’s belachelijk maakt) en Michael Zeeman (die goedpraat dat de katholieke kerk de staat wil misbruiken om homo’s te discrimineren). Maar in de hele Volkskrant geen serieuze boekbespreking over de homovervolging voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog en de kwalijke rol die bijvoorbeeld katholieke artsen daarbij gespeeld hebben.
Gelukkig besteedde de openlijk lesbische columniste Marjolein Februari er nog een paar regels aan, maar voor de rest was de Volkskrant een levend bewijs van het doodzwijgen waar Klaus Müller in zijn boek terecht op wijst.
Schrijfster Judith Schuyf beschrijft in haar boek ‘Levenslang’ hoe het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie in het verleden vergeefs getracht heeft om de homovervolging weg te moffelen. Het was daarom in meerdere betekenissen van het woord een historisch moment toen de huidige directeur van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD, Hans Blom) bereid was om op 9 september 2005 dit standaardwerk van Klaus Müller in ontvangst te nemen uit handen van Schorer-directeur Ferdinand Strijthagen.
En toch werd het boek in vrijwel alle media doodgezwegen. Waarom een encyclopedie wel en een indrukwekkend boek als ‘Doodgeslagen, doodgezwegen’ niet?
Er gloort hoop. Kamp Westerbork en de Verzetsmusea gaan vanaf 2006 ruimte maken voor tentoonstellingen over de homovervolging in (met name) Duitsland en Nederland. Hopelijk gaan daar niet alleen scholen heen die de laatste jaren het onderwerp homoseksualiteit ‘vergeten’ waren, maar gaan ook journalisten eens een kijkje nemen.
Journalisten die als beroepsgroep een kwalijke rol hebben gespeeld bij het doodzwijgen van de gruwelpraktijken. En wie weet: misschien kunnen onderling ruziemakende homo’s daar ook nog eens iets leren...