Homo/lesbische strategie
Rob Tielman | Column
Gepubliceerd op: 21 september 2005
Op 1 oktober 2005 wordt een landelijke discussie gehouden over de strategie van de homo/lesbische beweging in Nederland. Er is veel bereikt, maar hoe moeten we verder?
Voor de International Lesbian and Gay Association heb ik begin jaren negentig onderzoek gedaan naar de vraag waaraan homo/lesbische emancipatiebewegingen moeten voldoen om succesvol te zijn. Het kan geen kwaad als in de strategiediscussie daarmee rekening wordt gehouden.
In de eerste plaats is het belangrijk om goed samen te werken binnen en buiten homo/lesbische organisaties, om steun van maatschappelijke en politieke sleutelfiguren te verkrijgen en om bondgenootschappen met andere emancipatiebewegingen te sluiten zoals de vrouwenbeweging.
In de tweede plaats is de rol van de media van wezenlijk belang om positieve identificatiemogelijkheden rond homoseksualiteit aan te bieden. Dat gebeurt in Nederland bijvoorbeeld door RozeRijk.nl.
In de derde plaats moet erkend worden dat de verdediging van homo/lesbische rechten een onderdeel is van mensenrechten in het algemeen. Samenwerken met Amnesty dus.
Een vierde voorwaarde is dat de homo/lesbische beweging niet uitsluitend iets moet zijn voor goedbedoelende amateurs maar dat homo/lesbische professionaliteit en leiderschap ontwikkeld moet worden vanuit beroepsgroepen als juristen, dokters, onderwijsgevenden, onderzoekers, journalisten, politici en vakbondsbestuurders. In Nederland is dat terug te vinden in kenniscentra zoals Schorer en IHLIA (Homodok en Anna Blaman Huis).
In de vijfde plaats is de homo/lesbische minderheid klein en moet daarom uit strategische overwegingen zo slim zijn om niet te kiezen voor een kwetsbaar isolement, noch voor het onzichtbaar opgaan in bredere verbanden.
In plaats daarvan is het juist belangrijk om herkenbare positieve homo/lesbische identiteiten te ontwikkelen in nauwe samenwerking met anderen die streven naar individuele en sociaal-culturele zelfbeschikking. Dus geen aparte homopartij maar homo/lesbische netwerken in politieke partijen.
De veelvoorkomende neiging om op korte termijn naar individuele oplossingen te zoeken, pakt met name voor homo/lesbische minderheden zeer nadelig uit omdat daardoor de meest kwetsbare individuen en groepen het eerst slachtoffer worden van homovijandige personen en culturen, hetgeen uiteindelijk de gelijkberechtiging van alle homo’s en lesbo’s wereldwijd kan aantasten.
Het is dus een welbegrepen eigenbelang om solidair te zijn en verder te kijken dan de eigen neus (of ander lichaamsdeel) lang is!
Voor de International Lesbian and Gay Association heb ik begin jaren negentig onderzoek gedaan naar de vraag waaraan homo/lesbische emancipatiebewegingen moeten voldoen om succesvol te zijn. Het kan geen kwaad als in de strategiediscussie daarmee rekening wordt gehouden.
In de eerste plaats is het belangrijk om goed samen te werken binnen en buiten homo/lesbische organisaties, om steun van maatschappelijke en politieke sleutelfiguren te verkrijgen en om bondgenootschappen met andere emancipatiebewegingen te sluiten zoals de vrouwenbeweging.
In de tweede plaats is de rol van de media van wezenlijk belang om positieve identificatiemogelijkheden rond homoseksualiteit aan te bieden. Dat gebeurt in Nederland bijvoorbeeld door RozeRijk.nl.
In de derde plaats moet erkend worden dat de verdediging van homo/lesbische rechten een onderdeel is van mensenrechten in het algemeen. Samenwerken met Amnesty dus.
Een vierde voorwaarde is dat de homo/lesbische beweging niet uitsluitend iets moet zijn voor goedbedoelende amateurs maar dat homo/lesbische professionaliteit en leiderschap ontwikkeld moet worden vanuit beroepsgroepen als juristen, dokters, onderwijsgevenden, onderzoekers, journalisten, politici en vakbondsbestuurders. In Nederland is dat terug te vinden in kenniscentra zoals Schorer en IHLIA (Homodok en Anna Blaman Huis).
In de vijfde plaats is de homo/lesbische minderheid klein en moet daarom uit strategische overwegingen zo slim zijn om niet te kiezen voor een kwetsbaar isolement, noch voor het onzichtbaar opgaan in bredere verbanden.
In plaats daarvan is het juist belangrijk om herkenbare positieve homo/lesbische identiteiten te ontwikkelen in nauwe samenwerking met anderen die streven naar individuele en sociaal-culturele zelfbeschikking. Dus geen aparte homopartij maar homo/lesbische netwerken in politieke partijen.
De veelvoorkomende neiging om op korte termijn naar individuele oplossingen te zoeken, pakt met name voor homo/lesbische minderheden zeer nadelig uit omdat daardoor de meest kwetsbare individuen en groepen het eerst slachtoffer worden van homovijandige personen en culturen, hetgeen uiteindelijk de gelijkberechtiging van alle homo’s en lesbo’s wereldwijd kan aantasten.
Het is dus een welbegrepen eigenbelang om solidair te zijn en verder te kijken dan de eigen neus (of ander lichaamsdeel) lang is!