Habibi Ana: is liefde sterker dan al het andere?
Gepubliceerd op: 09 september 2005
In Pont 13 in Amsterdam West gebeurt het. In iets meer dan een uur bloeit er een liefde tussen twee jongens, wordt een nieuw hip restaurant geopend en worden alle integratieproblemen van tafel geveegd. Habibi Ana gaat over de liefde tussen twee jongens, een Nederlander en een Marokkaan. Allebei stuiten ze op verschillende manieren op grote weerstand in hun omgeving.
Mark en Mo
De Nederlandse jongen, Mark, heeft het in de eerste plaats zwaar te verduren met zijn vrienden. Zij zijn het niet eens met het feit dat hij met een Marokkaanse jongen om gaat. Later blijkt ook zijn moeder het helemaal niet eens te zijn met zijn nieuwe liefde. “Als je vader nog zou leven, zou hij zich nu omkeren in zijn eigen graf,” is haar commentaar.
De Marokkaanse jongen, Mo, lijkt meer moeite te hebben met zijn ‘slechte’ vrienden dan met zijn geaardheid. Zijn geaardheid is binnen zijn (Marokkaanse) vriendengroep totaal niet van belang. De vader van Mo is teruggegaan naar Marokko en heeft een bedrag aan hem geleend om iets groots mee te doen. Mo besluit het geld te gebruiken om een ‘liefdesrestaurant’ te openen.
West Side Story?
Ondertussen proberen zowel Mark als Mo te overleven op straat, ieder met hun eigen ‘bende’. Een beetje hangen, blowen en stoer praten. Ze vinden dat ze heel erg verschillen van de andere groep, terwijl die verschillen in werkelijkheid minimaal zijn. De onderlinge rivaliteit komt tot een hoogtepunt in een gevecht in de muzikale versie van Tonight uit de West Side Story.
Als toeschouwer groeit vervolgens de angst dat de voorstelling zich zal ontpoppen tot een nieuwe versie van West Side Story: twee bendes en een onmogelijke liefde. Dat gebeurt gelukkig niet. De vechtscène ontpopt zich in prachtige gedanste liefdesduetten, de rest van de voorstelling zit vol verrassingen. Zonder te verklappen wat er precies gebeurt: het einde is dát wat je als toeschouwer ook wilt zien.
Dans je dansje, zing je liedje
Het verhaal wordt met monologen en liedjes geleid en becommentarieerd door een dame in een prachtige galajurk. Zij draagt met haar goede stem en performance de – soms ietwat voor de hand liggende – liedjes. Minpunt is dat de nummers worden begeleid met een keyboard dat niet is aangesloten op de centrale versterker.
Ander betreurenswaardig puntje: een aantal malen worden scènes omlijst met een overbodige dans. Vooral vier dames met een flamenco slaan de plank compleet mis. In de scène wordt uitgelegd hoe de verliefdheid tussen de moeder van Mark en een Spanjaard was. De Spanjaard danst een vurige flamenco. Ondertussen gaat de moeder helemaal op in de herinnering van de liefde. Dat is eigenlijk al voldoende: de dames die vervolgens een polderflamenco laten zien, leiden alleen maar af.
Puur en boeiend
Het spel van de groep is op sommige momenten heel mooi en puur, op andere momenten is het soms wat overdreven en bijna ongeloofwaardig, waardoor een en ander amateuristisch overkomt. Zeker Mo wordt in het begin veel te nichterig neergezet. Ook een meisje in de vriendengroep van Mo doet soms zó hard haar best om de slet uit te hangen dat het spel af en toe twijfelachtig wordt. Ook zijn sommige stukken, zoals het begin, redelijk langdradig.
Toch verveel je je geen moment: de voorstelling boeit van begin tot eind. Al met al is de voorstelling door de afwisseling van toneel, dans en zang en de prachtige locatie absoluut de moeite waard. Moeten ze wel even dat keyboardje aan de versterker hangen.
Troost speelt de voorstelling nog op 9 en 10 september in Pont 13 (bij strand West in Amsterdam) en op 22 oktober in Club 8, ook in Amsterdam.
Mark en Mo
De Nederlandse jongen, Mark, heeft het in de eerste plaats zwaar te verduren met zijn vrienden. Zij zijn het niet eens met het feit dat hij met een Marokkaanse jongen om gaat. Later blijkt ook zijn moeder het helemaal niet eens te zijn met zijn nieuwe liefde. “Als je vader nog zou leven, zou hij zich nu omkeren in zijn eigen graf,” is haar commentaar.
De Marokkaanse jongen, Mo, lijkt meer moeite te hebben met zijn ‘slechte’ vrienden dan met zijn geaardheid. Zijn geaardheid is binnen zijn (Marokkaanse) vriendengroep totaal niet van belang. De vader van Mo is teruggegaan naar Marokko en heeft een bedrag aan hem geleend om iets groots mee te doen. Mo besluit het geld te gebruiken om een ‘liefdesrestaurant’ te openen.
West Side Story?
Ondertussen proberen zowel Mark als Mo te overleven op straat, ieder met hun eigen ‘bende’. Een beetje hangen, blowen en stoer praten. Ze vinden dat ze heel erg verschillen van de andere groep, terwijl die verschillen in werkelijkheid minimaal zijn. De onderlinge rivaliteit komt tot een hoogtepunt in een gevecht in de muzikale versie van Tonight uit de West Side Story.
Als toeschouwer groeit vervolgens de angst dat de voorstelling zich zal ontpoppen tot een nieuwe versie van West Side Story: twee bendes en een onmogelijke liefde. Dat gebeurt gelukkig niet. De vechtscène ontpopt zich in prachtige gedanste liefdesduetten, de rest van de voorstelling zit vol verrassingen. Zonder te verklappen wat er precies gebeurt: het einde is dát wat je als toeschouwer ook wilt zien.
Dans je dansje, zing je liedje
Het verhaal wordt met monologen en liedjes geleid en becommentarieerd door een dame in een prachtige galajurk. Zij draagt met haar goede stem en performance de – soms ietwat voor de hand liggende – liedjes. Minpunt is dat de nummers worden begeleid met een keyboard dat niet is aangesloten op de centrale versterker.
Ander betreurenswaardig puntje: een aantal malen worden scènes omlijst met een overbodige dans. Vooral vier dames met een flamenco slaan de plank compleet mis. In de scène wordt uitgelegd hoe de verliefdheid tussen de moeder van Mark en een Spanjaard was. De Spanjaard danst een vurige flamenco. Ondertussen gaat de moeder helemaal op in de herinnering van de liefde. Dat is eigenlijk al voldoende: de dames die vervolgens een polderflamenco laten zien, leiden alleen maar af.
Puur en boeiend
Het spel van de groep is op sommige momenten heel mooi en puur, op andere momenten is het soms wat overdreven en bijna ongeloofwaardig, waardoor een en ander amateuristisch overkomt. Zeker Mo wordt in het begin veel te nichterig neergezet. Ook een meisje in de vriendengroep van Mo doet soms zó hard haar best om de slet uit te hangen dat het spel af en toe twijfelachtig wordt. Ook zijn sommige stukken, zoals het begin, redelijk langdradig.
Toch verveel je je geen moment: de voorstelling boeit van begin tot eind. Al met al is de voorstelling door de afwisseling van toneel, dans en zang en de prachtige locatie absoluut de moeite waard. Moeten ze wel even dat keyboardje aan de versterker hangen.
Troost speelt de voorstelling nog op 9 en 10 september in Pont 13 (bij strand West in Amsterdam) en op 22 oktober in Club 8, ook in Amsterdam.