Vrijheid
Rob Tielman | Column
Gepubliceerd op: 04 mei 2005
Choreograaf en schrijver Rudi van Dantzig vindt de Canal Parade een “uit de hand gelopen vorm van vrijheid van meningsuiting.” Hij deed die uitspraak tijdens de Willem Arondeus lezing op 26 april in het Provinciehuis in Haarlem. Wat bedoelde hij er eigenlijk mee?
De provincie Noord-Holland heeft de lezing mede ingesteld als eerbetoon aan de homoseksuele verzetsstrijder Willem Arondeus (1894-1943). Rudi van Dantzig schreef een boek over het leven van deze door velen vergeten kunstenaar, die door de Duitse bezetters ter dood werd gebracht vanwege zijn betrokkenheid bij de aanslag op het Amsterdamse bevolkingsregister.
Het is geen vrolijk boek, net zo min als de boeken die dit jaar door Schorer Boeken worden uitgegeven over de homovervolging in Europa en over het homo/lesbisch verzet in bezet Nederland. Volgend jaar beginnen tentoonstellingen over de homo/lesbische geschiedenis van vervolging en bevrijding. Waar komt deze toegenomen belangstelling voor de zwarte bladzijden uit het homo/lesbische verleden vandaan?
De beeldvorming rond homoseksualiteit wordt in Nederland de laatste jaren vooral bepaald door uitbundige feesten, seksrellen en onderlinge ruzies.
We leven in een cultuur van ‘ikke, ikke en de rest kan stikke(n)’, zo lijkt het. In het verleden heeft dit verschijnsel zich meer voorgedaan. En dat dansen op een vulkaan is vaak slecht afgelopen. Daarom kan het geen kwaad om jezelf af en toe eens af te vragen waar we eigenlijk mee bezig zijn, en dat is wat Van Dantzig deed.
Vrijheid is niet vanzelfsprekend en moet iedere generatie weer opnieuw tot stand gebracht worden.
Vrijheid vraagt om verantwoordelijk handelen, vooral als het om minderheden gaat. De toegenomen weerstanden tegen bepaalde homo/lesbische uitingen hoeven geen reden te zijn om weer in de kast te kruipen. Ze kunnen wel leiden tot meer aandacht voor meer fijnzinnige uitingen van homo/lesbische cultuur die nu in het feestgedruis wat op de achtergrond zijn geraakt...
De provincie Noord-Holland heeft de lezing mede ingesteld als eerbetoon aan de homoseksuele verzetsstrijder Willem Arondeus (1894-1943). Rudi van Dantzig schreef een boek over het leven van deze door velen vergeten kunstenaar, die door de Duitse bezetters ter dood werd gebracht vanwege zijn betrokkenheid bij de aanslag op het Amsterdamse bevolkingsregister.
Het is geen vrolijk boek, net zo min als de boeken die dit jaar door Schorer Boeken worden uitgegeven over de homovervolging in Europa en over het homo/lesbisch verzet in bezet Nederland. Volgend jaar beginnen tentoonstellingen over de homo/lesbische geschiedenis van vervolging en bevrijding. Waar komt deze toegenomen belangstelling voor de zwarte bladzijden uit het homo/lesbische verleden vandaan?
De beeldvorming rond homoseksualiteit wordt in Nederland de laatste jaren vooral bepaald door uitbundige feesten, seksrellen en onderlinge ruzies.
We leven in een cultuur van ‘ikke, ikke en de rest kan stikke(n)’, zo lijkt het. In het verleden heeft dit verschijnsel zich meer voorgedaan. En dat dansen op een vulkaan is vaak slecht afgelopen. Daarom kan het geen kwaad om jezelf af en toe eens af te vragen waar we eigenlijk mee bezig zijn, en dat is wat Van Dantzig deed.
Vrijheid is niet vanzelfsprekend en moet iedere generatie weer opnieuw tot stand gebracht worden.
Vrijheid vraagt om verantwoordelijk handelen, vooral als het om minderheden gaat. De toegenomen weerstanden tegen bepaalde homo/lesbische uitingen hoeven geen reden te zijn om weer in de kast te kruipen. Ze kunnen wel leiden tot meer aandacht voor meer fijnzinnige uitingen van homo/lesbische cultuur die nu in het feestgedruis wat op de achtergrond zijn geraakt...