Een nieuwe paus, een nieuw geluid?
Rob Tielman | Column
Gepubliceerd op: 21 april 2005
De nieuwe paus lijkt met hoge verwachtingen begroet te worden, maar is dat vanuit homo/lesbisch oogpunt terecht? Vanzelfsprekend moet hij als iedere nieuwkomer minstens kunnen rekenen op het voordeel van de twijfel.
Misschien gaat deze paus vanuit zijn nieuwe positie heel anders tegen de dingen aankijken dan hij tot nu toe gedaan heeft.
Gezien zijn verleden is dat wel uiterst onwaarschijnlijk. Zijn hele leven staat in het teken van onwrikbare dogma’s en daar hoort enig begrip voor homoseksualiteit niet bij. Nog in 2003 verklaarde hij het openstellen van het huwelijk voor paren van hetzelfde geslacht onaanvaardbaar.
Hij riep katholieke politici op om zich daadwerkelijk tegen gelijkberechtiging te verzetten en dreigde zelfs met tegenmaatregelen zoals het onthouden van de communie. Daarmee zette hij de scheiding van kerk en staat onder druk.
In een sterk geseculariseerd land als het onze kunnen we onze schouders daarover ophalen.
De meeste Nederlandse katholieken hebben dat in dit geval ook gedaan. Maar in een eenwordend Europa is zo’n aanval op de mensenrechten van homoseksuelen niet zonder gevaar.
De benoeming in de Europese Commissie van Buttiglione (een rechterhand van de vorige paus) is nog maar net verhinderd. En ook toen bleken veel Nederlanders het gevaar van een dergelijke benoeming niet te beseffen.
Zelf heb ik tijdens mijn werk voor de Wereldgezondheidsorganisatie in de afgelopen jaren gemerkt hoeveel invloed de katholieke kerk in veel landen nog heeft door doelmatige campagnes tegen AIDS te verhinderen.
Velen maken zich terecht druk over vrouw- en homovijandige krachten binnen de islam.
Maar met de benoeming van deze tot nu homovijandige kardinaal tot paus kan het geen kwaad om ook de katholieke kerk net zo kritisch te volgen op het punt van mensenrechten voor iedereen.
Wat de opstelling van de nieuwe paus inzake homoseksualiteit betreft: eerst zien, dan geloven!
Misschien gaat deze paus vanuit zijn nieuwe positie heel anders tegen de dingen aankijken dan hij tot nu toe gedaan heeft.
Gezien zijn verleden is dat wel uiterst onwaarschijnlijk. Zijn hele leven staat in het teken van onwrikbare dogma’s en daar hoort enig begrip voor homoseksualiteit niet bij. Nog in 2003 verklaarde hij het openstellen van het huwelijk voor paren van hetzelfde geslacht onaanvaardbaar.
Hij riep katholieke politici op om zich daadwerkelijk tegen gelijkberechtiging te verzetten en dreigde zelfs met tegenmaatregelen zoals het onthouden van de communie. Daarmee zette hij de scheiding van kerk en staat onder druk.
In een sterk geseculariseerd land als het onze kunnen we onze schouders daarover ophalen.
De meeste Nederlandse katholieken hebben dat in dit geval ook gedaan. Maar in een eenwordend Europa is zo’n aanval op de mensenrechten van homoseksuelen niet zonder gevaar.
De benoeming in de Europese Commissie van Buttiglione (een rechterhand van de vorige paus) is nog maar net verhinderd. En ook toen bleken veel Nederlanders het gevaar van een dergelijke benoeming niet te beseffen.
Zelf heb ik tijdens mijn werk voor de Wereldgezondheidsorganisatie in de afgelopen jaren gemerkt hoeveel invloed de katholieke kerk in veel landen nog heeft door doelmatige campagnes tegen AIDS te verhinderen.
Velen maken zich terecht druk over vrouw- en homovijandige krachten binnen de islam.
Maar met de benoeming van deze tot nu homovijandige kardinaal tot paus kan het geen kwaad om ook de katholieke kerk net zo kritisch te volgen op het punt van mensenrechten voor iedereen.
Wat de opstelling van de nieuwe paus inzake homoseksualiteit betreft: eerst zien, dan geloven!