Ziek van een dubbelleven
Palestijnse lesbienne hoopt op meer begrip in thuisland
Gepubliceerd op: 05 april 2005
Maral Kaprielian (37) is een lesbienne uit Palestina. Ze was het dubbelleven zat dat ze in haar thuisland leidde. Het het lukte haar uit dat leven te stappen door in Nederland te gaan studeren.
Dat was acht jaar geleden; nu stapt ze binnenkort in het huwelijksbootje. RozeRijk.nl sprak met haar - in de stad achter de duinen - over het leven als lesbienne in Palestina.
Ziek van het dubbelleven
Een belangrijke reden om naar ons land te komen was dat ze ziek was van het dubbelleven dat ze leidde. “Ik wist het, en natuurlijk mijn partner en één vriendin. Mijn leven bestond uit weinig mensen.”
Het is in Palestina een groot risico om openlijk voor je geaardheid uit te komen. Maral kwam op 21-jarige leeftijd achter haar gevoelens voor vrouwen. Ze werd verliefd op een collega. Het bracht haar in verwarring en tegelijkertijd dacht ze; ‘Okay dit is hoe ik het voel’.
Stabiliteit niet genoeg
Omdat ze het dubbelleven zat was, ging ze op zoek naar een beurs. Ze kreeg er een om in Nederland te studeren. “Het is echt toevallig, maar het is een prettige bijkomstigheid dat het hier zo’n homovriendelijk land is.”
Voor Maral was het een grote kans om zich verder te ontwikkelen. “Voor veel mensen klinkt ‘de Westerse wereld’ geweldig. Het is een omgeving waarin je je kunt ontwikkelen, maar mijn komst naar Nederland was heel zwaar. Ik had een goede baan in Palestina. Ik liet mijn vrienden, familie en alles wat ik kende achter. Hier was ik helemaal alleen, en dat was niet gemakkelijk. Maar de veiligheid en stabiliteit zoals ik die in Palestina had was niet genoeg. Ik was ongelukkig.”
Sterke vrouw
In Palestina is praten over seksualiteit in het openbaar not-done. Over homoseksualiteit praten is een nóg groter taboe. Wanneer iemand het toch over homoseksualiteit heeft, roept dat meteen vragen op. “Want, waarom zou je het er over hebben? Hoewel ik de kenmerken had van een lesbienne, werd ik gezien als een sterke vrouw.”
Toen Maral achter haar gevoelens kwam, ging ze niet op zoek naar gelijkgestemden. “Toen wist ik niet dat er zoiets als een gay scene bestond. Bovendien was ik veel en veel te bang om naar zo iets op zoek te gaan. Het risico om je coming-out te hebben was té groot. Je bent zo bang dat iemand er achter komt, je wordt professioneel in het leiden van een dubbelleven.”
‘Die mist iets’
Met haar geliefde kon ze in een kamer samenzijn, maar als ze één stap buiten die kamer zette, dus in hetzelfde huis, betrad ze een compleet andere wereld. Wanneer mensen in Palestina te kennen geven homoseksuele gevoelens te hebben, is het advies vaak om met een psycholoog of priester te praten. Die gaat vervolgens op zoek naar oplossingen.
Vrouwen worden bijvoorbeeld uitgehuwelijkt. ‘Die missen schijnbaar iets’, is dan de gedachte. “Niemand zal je vertellen dat er over de hele wereld homoseksuelen zijn en dat er in een aantal landen de mogelijkheid bestaat om te trouwen.”
Omgang mannen en vrouwen
Mannen mogen te allen tijde het huis verlaten. Vrouwen moeten een duidelijke reden hebben om het huis te verlaten. En zelfs al verlaten ze het huis, dan is er een sterke sociale controle. Geen prettige omgeving voor een vrouw die toch al twijfelt over haar geaardheid.
“De banden en de cohesie tussen mensen is extreem sterk. Er is ook nog de familie-eer. Wanneer een ongehuwde vrouw met een man op straat loopt, zullen mensen een vrouw hier op aankijken, omdat ze de eer schaadt. Mensen zullen op haar neerkijken en nooit op een jongen, want wat hij doet is normaal.”
“In Palestina gaan vrouwen en mannen veel intiemer met elkaar om. Wanneer vrouwen hand in hand lopen of bij elkaar slapen is dat niet raar. Niemand zal zich afvragen of ze homo zijn omdat men niet denkt aan seks tussen vrouwen.”
Samenwerken met de vijand
Er is in Palestina nu een ondergrondse homoseksuele gemeenschap. In Israël is de situatie veel meer ontspannen. Het is misschien logisch om te veronderstellen dat er samenwerking is tussen de Palestijnse en Israëlische homobeweging. Dit contact zou nadelen hebben voor de Palestijnse homoseksuelen. Aan de ene kant doet een Palestijnse homoseksueel iets dat een taboe is, bovendien zou dit gezien worden als samenwerken met de vijand.
Een heel belangrijk communicatiemiddel tussen homoseksuelen is het internet. Dat heeft lesbiennes geholpen om uit hun isolatie te komen. Door het internet hebben Arabische lesbiennes (moslim en christen) van over de hele wereld de gelegenheid gevonden om anoniem hun verhaal te vertellen, hun levenservaringen te delen en met elkaar verbonden te zijn. Twee van die websites zijn via de links hiernaast te vinden.
Toekomst
Maral gelooft dat de situatie voor homoseksuelen in Israël en Palestina niet zo maar zal veranderen. “Wil er iets veranderen, dan moeten de mensen beginnen in bedekte termen over homoseksualiteit te praten. Nu wordt het nog gezien als een levensfase, iets dat te genezen is en niet als een mogelijke levensstijl die bestaat naast heteroseksualiteit. Homoseksuelen zullen hier ook zelf in moeten geloven. Het is moeilijk dat vertrouwen te hebben en in je identiteit te geloven als je geïsoleerd leeft en geen rolmodellen hebt om je aan te spiegelen en vrienden die je accepteren en steunen. Het vraagt veel moed om te geloven dat je het goed doet als iedereen om je heen, je familie, vrienden, school en religie je vertellen dat je fout bent.”
Dapper
Desondanks bestaan er dappere mensen. Maral hoorde onlangs over een openlijke Palestijnse lesbienne, die in Israël leeft en door de VS, Canada en andere westerse landen heeft gereisd om te spreken over haar homoseksualiteit door haar poëzie en literaire werk. Dat heeft indruk op haar gemaakt.
Het liefs zou Maral meteen teruggaan naar Palestina om vrouwen te vertellen dat het anders kan. Toch beseft ze ook wel dat zoiets niet mogelijk is. Ze wacht af.
”Ik wil graag terug en deelnemen aan veranderingen; in de tussentijd doe ik hier in Nederland wat ik kan door te spreken over de Palestijnse lesbiennes en ze een stem te geven.”
Dat was acht jaar geleden; nu stapt ze binnenkort in het huwelijksbootje. RozeRijk.nl sprak met haar - in de stad achter de duinen - over het leven als lesbienne in Palestina.
Ziek van het dubbelleven
Een belangrijke reden om naar ons land te komen was dat ze ziek was van het dubbelleven dat ze leidde. “Ik wist het, en natuurlijk mijn partner en één vriendin. Mijn leven bestond uit weinig mensen.”
Het is in Palestina een groot risico om openlijk voor je geaardheid uit te komen. Maral kwam op 21-jarige leeftijd achter haar gevoelens voor vrouwen. Ze werd verliefd op een collega. Het bracht haar in verwarring en tegelijkertijd dacht ze; ‘Okay dit is hoe ik het voel’.
Stabiliteit niet genoeg
Omdat ze het dubbelleven zat was, ging ze op zoek naar een beurs. Ze kreeg er een om in Nederland te studeren. “Het is echt toevallig, maar het is een prettige bijkomstigheid dat het hier zo’n homovriendelijk land is.”
Voor Maral was het een grote kans om zich verder te ontwikkelen. “Voor veel mensen klinkt ‘de Westerse wereld’ geweldig. Het is een omgeving waarin je je kunt ontwikkelen, maar mijn komst naar Nederland was heel zwaar. Ik had een goede baan in Palestina. Ik liet mijn vrienden, familie en alles wat ik kende achter. Hier was ik helemaal alleen, en dat was niet gemakkelijk. Maar de veiligheid en stabiliteit zoals ik die in Palestina had was niet genoeg. Ik was ongelukkig.”
Sterke vrouw
In Palestina is praten over seksualiteit in het openbaar not-done. Over homoseksualiteit praten is een nóg groter taboe. Wanneer iemand het toch over homoseksualiteit heeft, roept dat meteen vragen op. “Want, waarom zou je het er over hebben? Hoewel ik de kenmerken had van een lesbienne, werd ik gezien als een sterke vrouw.”
Toen Maral achter haar gevoelens kwam, ging ze niet op zoek naar gelijkgestemden. “Toen wist ik niet dat er zoiets als een gay scene bestond. Bovendien was ik veel en veel te bang om naar zo iets op zoek te gaan. Het risico om je coming-out te hebben was té groot. Je bent zo bang dat iemand er achter komt, je wordt professioneel in het leiden van een dubbelleven.”
‘Die mist iets’
Met haar geliefde kon ze in een kamer samenzijn, maar als ze één stap buiten die kamer zette, dus in hetzelfde huis, betrad ze een compleet andere wereld. Wanneer mensen in Palestina te kennen geven homoseksuele gevoelens te hebben, is het advies vaak om met een psycholoog of priester te praten. Die gaat vervolgens op zoek naar oplossingen.
Vrouwen worden bijvoorbeeld uitgehuwelijkt. ‘Die missen schijnbaar iets’, is dan de gedachte. “Niemand zal je vertellen dat er over de hele wereld homoseksuelen zijn en dat er in een aantal landen de mogelijkheid bestaat om te trouwen.”
Omgang mannen en vrouwen
Mannen mogen te allen tijde het huis verlaten. Vrouwen moeten een duidelijke reden hebben om het huis te verlaten. En zelfs al verlaten ze het huis, dan is er een sterke sociale controle. Geen prettige omgeving voor een vrouw die toch al twijfelt over haar geaardheid.
“De banden en de cohesie tussen mensen is extreem sterk. Er is ook nog de familie-eer. Wanneer een ongehuwde vrouw met een man op straat loopt, zullen mensen een vrouw hier op aankijken, omdat ze de eer schaadt. Mensen zullen op haar neerkijken en nooit op een jongen, want wat hij doet is normaal.”
“In Palestina gaan vrouwen en mannen veel intiemer met elkaar om. Wanneer vrouwen hand in hand lopen of bij elkaar slapen is dat niet raar. Niemand zal zich afvragen of ze homo zijn omdat men niet denkt aan seks tussen vrouwen.”
Samenwerken met de vijand
Er is in Palestina nu een ondergrondse homoseksuele gemeenschap. In Israël is de situatie veel meer ontspannen. Het is misschien logisch om te veronderstellen dat er samenwerking is tussen de Palestijnse en Israëlische homobeweging. Dit contact zou nadelen hebben voor de Palestijnse homoseksuelen. Aan de ene kant doet een Palestijnse homoseksueel iets dat een taboe is, bovendien zou dit gezien worden als samenwerken met de vijand.
Een heel belangrijk communicatiemiddel tussen homoseksuelen is het internet. Dat heeft lesbiennes geholpen om uit hun isolatie te komen. Door het internet hebben Arabische lesbiennes (moslim en christen) van over de hele wereld de gelegenheid gevonden om anoniem hun verhaal te vertellen, hun levenservaringen te delen en met elkaar verbonden te zijn. Twee van die websites zijn via de links hiernaast te vinden.
Toekomst
Maral gelooft dat de situatie voor homoseksuelen in Israël en Palestina niet zo maar zal veranderen. “Wil er iets veranderen, dan moeten de mensen beginnen in bedekte termen over homoseksualiteit te praten. Nu wordt het nog gezien als een levensfase, iets dat te genezen is en niet als een mogelijke levensstijl die bestaat naast heteroseksualiteit. Homoseksuelen zullen hier ook zelf in moeten geloven. Het is moeilijk dat vertrouwen te hebben en in je identiteit te geloven als je geïsoleerd leeft en geen rolmodellen hebt om je aan te spiegelen en vrienden die je accepteren en steunen. Het vraagt veel moed om te geloven dat je het goed doet als iedereen om je heen, je familie, vrienden, school en religie je vertellen dat je fout bent.”
Dapper
Desondanks bestaan er dappere mensen. Maral hoorde onlangs over een openlijke Palestijnse lesbienne, die in Israël leeft en door de VS, Canada en andere westerse landen heeft gereisd om te spreken over haar homoseksualiteit door haar poëzie en literaire werk. Dat heeft indruk op haar gemaakt.
Het liefs zou Maral meteen teruggaan naar Palestina om vrouwen te vertellen dat het anders kan. Toch beseft ze ook wel dat zoiets niet mogelijk is. Ze wacht af.
”Ik wil graag terug en deelnemen aan veranderingen; in de tussentijd doe ik hier in Nederland wat ik kan door te spreken over de Palestijnse lesbiennes en ze een stem te geven.”