Lesbienne krijgt 38.000 euro voor ‘pittige e-mails'
Gepubliceerd op: 02 februari 2005
Een lesbische vrouw heeft even flink teruggeslagen naar haar baas. De vrouw werd ontslagen omdat ze volgens haar baas te veel ‘seksueel expliciete’ e-mails naar haar vriendin zou hebben gestuurd.
De vrouw wist nog niet eens dat haar mail inhoudelijk gecontroleerd werd, laat staan dat er een maximum aan het aantal privé e-mails was verbonden of dat er eisen aan de inhoud gesteld werden.
Bitterzoet
“Ik merkte in 2003 voor het eerst dat er sprake was van e-mail misbruik toen ik daarop gewezen werd door onze IT-manager. De hoeveelheid mail was gigantisch, de inhoud seksueel wel érg expliciet en sommige passages waren zelfs gewoon té grof qua woordkeuze,” zei de commercieel manager van het bedrijf waar de lesbienne werkte.
In sommige mailtjes stonden teksten als 'Lik me lekker langzaam' en 'Je smaakt zo zoet'. Dat schoot de manager in het verkeerde keelgat. Volgens hem kon de vrouw daardoor haar werk niet meer goed doen.
De vrouw werkte als ontwerpster bij een kleermakersbedrijf in het Engelse Nottinghamshire.
36 seksueel expliciete mailtjes
De zaak kwam voor een speciaal tribunaal dat dit soort misstanden in de kledingindustrie behandelt. De commercieel manager droeg 300 privé-mails als bewijs aan. Volgens hem waren die mails in een periode van drie en een halve maand verstuurd. Hij wees 36 mails aan als ‘seksueel expliciet’ en zei dat daar vooral ook erg veel ‘grove taal’ in stond.
De lesbische vrouw, Helen Brearley (41), was geschokt door het feit dat het bedrijf al de privé-mail aan haar 27-jarige vriendin, Theresa Millward, had gelezen. Ze verdedigde zich door te zeggen dat haar werk niet aantoonbaar geleden had onder haar mailgedrag. Bovendien, zo zei ze, had niemand haar ooit verteld dat de inhoud van haar privé-mail ook reden kon zijn voor ontslag. Dat stond nergens in de bedrijfsregels opgenomen.
Faillissement
De vrouw beweerde dat ze zelfs nog niet eens wist dat de IT-afdeling van het bedrijf in staat was om haar post lezen. “U denkt toch niet dat ik dan mail met dit soort inhoud naar mijn vriendin zou hebben gestuurd?” Vroeg ze aan de rechter.
De vrouw had zelf wel een verklaring voor haar ontslag. Het bedrijf waar ze werkte stond volgens haar op de rand van een faillissement. Er was niet genoeg geld om alle overbodige werknemers te blijven betalen.
Geld besparen
Om het faillissement te voorkomen, probeerde het bedrijf die werknemers alvast te ontslaan. Dat zou geld besparen waarmee een faillissement voorkomen kon worden. Het zou gaan om 38 van de in totaal 110 werknemers die de laan uit zouden moesten, en Brearley was er daar één van.
Het bedrijf had echter het probleem dat voor Brearleys ontslag dan wel een goede reden gevonden moest worden, aangezien ze haar werk gewoon goed deed. Ontslag zonder goede reden zou betekenen dat het bedrijf alsnog een werkeloosheidsuitkering zou moeten betalen.
'Discriminatie': dokken!
Dus, zo claimde de vrouw tegen het tribunaal, gooide het bedrijf het bij haar op haar e-mailgedrag dat direct te koppelen was aan haar seksualiteit en aanverwante zaken. Maar eigenlijk was dat discriminatie en valse gronden van ontslag, zo zei ze.
Het tribunaal maakte korte metten met het bedrijf. In zijn conclusie zei de voorzitter dat ze het probleem ‘geweldig overdreven’ hadden. Ze hadden de vrouw eerst moeten waarschuwen alvorens ze haar zouden ontslaan. In de context van het faillissement vond hij dit wel een erg goedkope oplossing en het riekte naar discriminatie, zo vond hij.
Hij veroordeelde het bedrijf tot het betalen van een boete van zo’n 38.000 euro. Dat geld gaat direct naar Brearley. Ze krijgt daarmee haar baan bij het bedrijf niet terug, maar de voorzitter dacht 'dat ze het van dat geld wel een tijdje uit zou kunnen zingen totdat ze een nieuwe baan heeft gevonden'.
De vrouw wist nog niet eens dat haar mail inhoudelijk gecontroleerd werd, laat staan dat er een maximum aan het aantal privé e-mails was verbonden of dat er eisen aan de inhoud gesteld werden.
Bitterzoet
“Ik merkte in 2003 voor het eerst dat er sprake was van e-mail misbruik toen ik daarop gewezen werd door onze IT-manager. De hoeveelheid mail was gigantisch, de inhoud seksueel wel érg expliciet en sommige passages waren zelfs gewoon té grof qua woordkeuze,” zei de commercieel manager van het bedrijf waar de lesbienne werkte.
In sommige mailtjes stonden teksten als 'Lik me lekker langzaam' en 'Je smaakt zo zoet'. Dat schoot de manager in het verkeerde keelgat. Volgens hem kon de vrouw daardoor haar werk niet meer goed doen.
De vrouw werkte als ontwerpster bij een kleermakersbedrijf in het Engelse Nottinghamshire.
36 seksueel expliciete mailtjes
De zaak kwam voor een speciaal tribunaal dat dit soort misstanden in de kledingindustrie behandelt. De commercieel manager droeg 300 privé-mails als bewijs aan. Volgens hem waren die mails in een periode van drie en een halve maand verstuurd. Hij wees 36 mails aan als ‘seksueel expliciet’ en zei dat daar vooral ook erg veel ‘grove taal’ in stond.
De lesbische vrouw, Helen Brearley (41), was geschokt door het feit dat het bedrijf al de privé-mail aan haar 27-jarige vriendin, Theresa Millward, had gelezen. Ze verdedigde zich door te zeggen dat haar werk niet aantoonbaar geleden had onder haar mailgedrag. Bovendien, zo zei ze, had niemand haar ooit verteld dat de inhoud van haar privé-mail ook reden kon zijn voor ontslag. Dat stond nergens in de bedrijfsregels opgenomen.
Faillissement
De vrouw beweerde dat ze zelfs nog niet eens wist dat de IT-afdeling van het bedrijf in staat was om haar post lezen. “U denkt toch niet dat ik dan mail met dit soort inhoud naar mijn vriendin zou hebben gestuurd?” Vroeg ze aan de rechter.
De vrouw had zelf wel een verklaring voor haar ontslag. Het bedrijf waar ze werkte stond volgens haar op de rand van een faillissement. Er was niet genoeg geld om alle overbodige werknemers te blijven betalen.
Geld besparen
Om het faillissement te voorkomen, probeerde het bedrijf die werknemers alvast te ontslaan. Dat zou geld besparen waarmee een faillissement voorkomen kon worden. Het zou gaan om 38 van de in totaal 110 werknemers die de laan uit zouden moesten, en Brearley was er daar één van.
Het bedrijf had echter het probleem dat voor Brearleys ontslag dan wel een goede reden gevonden moest worden, aangezien ze haar werk gewoon goed deed. Ontslag zonder goede reden zou betekenen dat het bedrijf alsnog een werkeloosheidsuitkering zou moeten betalen.
'Discriminatie': dokken!
Dus, zo claimde de vrouw tegen het tribunaal, gooide het bedrijf het bij haar op haar e-mailgedrag dat direct te koppelen was aan haar seksualiteit en aanverwante zaken. Maar eigenlijk was dat discriminatie en valse gronden van ontslag, zo zei ze.
Het tribunaal maakte korte metten met het bedrijf. In zijn conclusie zei de voorzitter dat ze het probleem ‘geweldig overdreven’ hadden. Ze hadden de vrouw eerst moeten waarschuwen alvorens ze haar zouden ontslaan. In de context van het faillissement vond hij dit wel een erg goedkope oplossing en het riekte naar discriminatie, zo vond hij.
Hij veroordeelde het bedrijf tot het betalen van een boete van zo’n 38.000 euro. Dat geld gaat direct naar Brearley. Ze krijgt daarmee haar baan bij het bedrijf niet terug, maar de voorzitter dacht 'dat ze het van dat geld wel een tijdje uit zou kunnen zingen totdat ze een nieuwe baan heeft gevonden'.