Lesbiennes, vrijgevig of niet?
Anna Tijsseling | Femfusion | Column
Gepubliceerd op: 12 januari 2005
Tweede kerstdag 2004 was voor mij een slome dag. Uitslapen, douchen, met de hond de hort op, omkleden en reizen naar mijn ouders. Kletsen, spelletjes doen, naar buiten, tafel dekken, kaarsen aansteken en aan tafel gaan. Samen met mijn vader, zus, broer en vriendin word ik verwend met mijn moeders kookkunsten.
Andere gezinnen komen wellicht op eerste kerstdag samen voor het traditionele kerstdiner. In mijn gezin voltrekt zich deze plechtigheid sinds jaar en dag op tweede kerstdag, aangezien mijn moeder een ‘geschenk van god’ is en derhalve op eerste kerstdag haar verjaardag viert.
Terwijl een ieder loom van het zitten, eten, drinken en rondturen in een schaars verlichte ruimte met een koffie en likeur in gemakkelijke stoelen duikt, floept de televisie aan. Tegen de (Nederlandse) tijd dat president Bush hulp toezegt aan Azië, dringt de omvang – die op dat moment nog relatief is in vergelijking tot de berichtgeving in navolgende dagen – van de ramp – waar ik wel iets, maar niet veel van had opgepikt – tot ons door.
De gelijktijdigheid van deze natuurramp met een low-profile familieaangelegenheid lijkt de laatste ineens pervers te maken.
Vorig jaar bekroop me eenzelfde gevoel toen in Iran op tweede kerstdag 30.000 mensen vanwege een aardbeving omkwamen. Desalniettemin wordt er doorgezapt naar vermakelijke kerstfilms en nemen we nog een bonbon.
Mijn ouders lijken zich te berusten in donaties naar giro 555. Bij mij is dat automatisme op de een of andere manier in geen velden of wegen te bekennen. Alweer het dilemma: doneren of niet doneren? Die vraag kruist mijn pad regelmatig.
Overal zijn er meer en minder bedeelden. Niet alleen bij de ingang van mijn buurtsuper word ik regelmatig met dit probleem (in de vorm van een straatkrant) geconfronteerd, maar via televisie zap ik van het ene goede doel naar het andere. Soms doneer ik en soms niet. Intussen red ik bedreigde dieren, steun ik Amnesty en zijn er nog een tweetal obscure maandelijkse afschriftjes waarvan ik allang niet meer weet wat ik ermee in leven houd.
Maar nu de zeebeving. Doneren of niet doneren?
Als ik al doneer, heb ik dan enige garantie dat mijn geld de mensen bereikt die ronddolen in de getroffen gebieden? En – in mijn ogen nog veel belangrijker – bereikt het geld ook de minder of niet toeristische gebieden, zoals Somalië bijvoorbeeld. Het is te stuitend als er niet gelijkelijk wordt ingesprongen door de internationale hulpverlening in alle getroffen gebieden.
Ik ben geen kenner, maar Somalië lijkt me een gebied waar het materiële vermogen sowieso te wensen overlaat. Dit in tegenstelling tot grote delen van Azië waar rijkdom is en rijkdom in geval van zo’n natuurramp herverdeeld zou moeten kunnen worden. Ik ben tevens geen expert op het gebied van politieke correctheid en weet dus niet eens of ik zulke vergelijkingen wel mag maken.
Wat als ik niet doneer, althans niet overmaak op giro 555?
Ben ik dan een kniepert die vanwege de kosten van kerst- en verjaarscadeaus niet een ietsepietsje van haar bankrekening kan overhevelen naar het zwarte gat dat 555 heet?
Na al dat getob, stuit ik op een topic in het forum van Femfusions internetsite. Daar wordt initiatief genomen om iets te doen voor Azië. Een van de dames stelt een benefietdiner voor. Veel respons komt er tot ongenoegen van de initiatiefnemer niet. Als dat ongenoegen wordt geuit, loopt de rubriek op het forum aardig. De ene tuimelt over de andere om aan te geven dat de lesbische bezoekers wellicht geen zin hebben in een diner met vreemden, maar wel aan donaties doen.
Zij maken over op giro 555. Anderen willen wel doneren, maar uitsluitend als de opbrengst gaat naar getraumatiseerde en getroffen dieren.
Ik constateer dat deze doorsnede van de lesbische samenleving er kennelijk waarde aan hecht om vrijgevig te kunnen worden genoemd. Ze geven ofwel via de geijkte paden of vestigen de aandacht op ondergesneeuwde wegen – laten we eerlijk zijn, ik heb nog geen journaal gezien dat inzoomde op huisdieren die hun baasjes zijn verloren.
Vrijgevigheid dringt zich dus als norm op de voorgrond van het zeebevingsdebat.
Geen van de vrouwen is te betichten van afzijdigheid. Daarmee lopen ze in de pas van het grote Nederlandse publiek dat aan de buis gekluisterd benefietconcerten en -uitzendingen afzapt. Binnen no-time werkten publieke en commerciële zenders samen. Men kwam tot de conclusie dat deze zeebeving zoveel empathie opwekt omdat het radicaal nieuw is in tegenstelling tot al het menselijke leed als gevolg van oorlog en verderf.
Het betekent onomstotelijk dat ik een gier ben. Ik heb het namelijk al in mijn hoofd gehaald om me de vraag te stellen of ik wel wil doneren. Mijn vrijgevigheidsimago ligt dus al aan diggelen voordat ik een poging heb gedaan om er een op te bouwen. Ik post maar niets op het topic op Femfusion.
De vrijgevigheidslobby lust mijn twijfels ongetwijfeld rauw.
Anna Tijsseling is betrokken bij het lesbisch platform FemFusion. FemFusion is een partner van Het Roze Rijk. Maandelijks krijgt het platform, bij monde van Anna, een plek om haar verhaal te doen.
Ook partner worden van Het Roze Rijk en met een eigen plek op de site een onderdeel worden van de holebiwebsite van de Publieke Omroep? Neem contact met ons op via ons mailformulier, te vinden via de link hierboven onder 'Reageer'!
Andere gezinnen komen wellicht op eerste kerstdag samen voor het traditionele kerstdiner. In mijn gezin voltrekt zich deze plechtigheid sinds jaar en dag op tweede kerstdag, aangezien mijn moeder een ‘geschenk van god’ is en derhalve op eerste kerstdag haar verjaardag viert.
Terwijl een ieder loom van het zitten, eten, drinken en rondturen in een schaars verlichte ruimte met een koffie en likeur in gemakkelijke stoelen duikt, floept de televisie aan. Tegen de (Nederlandse) tijd dat president Bush hulp toezegt aan Azië, dringt de omvang – die op dat moment nog relatief is in vergelijking tot de berichtgeving in navolgende dagen – van de ramp – waar ik wel iets, maar niet veel van had opgepikt – tot ons door.
De gelijktijdigheid van deze natuurramp met een low-profile familieaangelegenheid lijkt de laatste ineens pervers te maken.
Vorig jaar bekroop me eenzelfde gevoel toen in Iran op tweede kerstdag 30.000 mensen vanwege een aardbeving omkwamen. Desalniettemin wordt er doorgezapt naar vermakelijke kerstfilms en nemen we nog een bonbon.
Mijn ouders lijken zich te berusten in donaties naar giro 555. Bij mij is dat automatisme op de een of andere manier in geen velden of wegen te bekennen. Alweer het dilemma: doneren of niet doneren? Die vraag kruist mijn pad regelmatig.
Overal zijn er meer en minder bedeelden. Niet alleen bij de ingang van mijn buurtsuper word ik regelmatig met dit probleem (in de vorm van een straatkrant) geconfronteerd, maar via televisie zap ik van het ene goede doel naar het andere. Soms doneer ik en soms niet. Intussen red ik bedreigde dieren, steun ik Amnesty en zijn er nog een tweetal obscure maandelijkse afschriftjes waarvan ik allang niet meer weet wat ik ermee in leven houd.
Maar nu de zeebeving. Doneren of niet doneren?
Als ik al doneer, heb ik dan enige garantie dat mijn geld de mensen bereikt die ronddolen in de getroffen gebieden? En – in mijn ogen nog veel belangrijker – bereikt het geld ook de minder of niet toeristische gebieden, zoals Somalië bijvoorbeeld. Het is te stuitend als er niet gelijkelijk wordt ingesprongen door de internationale hulpverlening in alle getroffen gebieden.
Ik ben geen kenner, maar Somalië lijkt me een gebied waar het materiële vermogen sowieso te wensen overlaat. Dit in tegenstelling tot grote delen van Azië waar rijkdom is en rijkdom in geval van zo’n natuurramp herverdeeld zou moeten kunnen worden. Ik ben tevens geen expert op het gebied van politieke correctheid en weet dus niet eens of ik zulke vergelijkingen wel mag maken.
Wat als ik niet doneer, althans niet overmaak op giro 555?
Ben ik dan een kniepert die vanwege de kosten van kerst- en verjaarscadeaus niet een ietsepietsje van haar bankrekening kan overhevelen naar het zwarte gat dat 555 heet?
Na al dat getob, stuit ik op een topic in het forum van Femfusions internetsite. Daar wordt initiatief genomen om iets te doen voor Azië. Een van de dames stelt een benefietdiner voor. Veel respons komt er tot ongenoegen van de initiatiefnemer niet. Als dat ongenoegen wordt geuit, loopt de rubriek op het forum aardig. De ene tuimelt over de andere om aan te geven dat de lesbische bezoekers wellicht geen zin hebben in een diner met vreemden, maar wel aan donaties doen.
Zij maken over op giro 555. Anderen willen wel doneren, maar uitsluitend als de opbrengst gaat naar getraumatiseerde en getroffen dieren.
Ik constateer dat deze doorsnede van de lesbische samenleving er kennelijk waarde aan hecht om vrijgevig te kunnen worden genoemd. Ze geven ofwel via de geijkte paden of vestigen de aandacht op ondergesneeuwde wegen – laten we eerlijk zijn, ik heb nog geen journaal gezien dat inzoomde op huisdieren die hun baasjes zijn verloren.
Vrijgevigheid dringt zich dus als norm op de voorgrond van het zeebevingsdebat.
Geen van de vrouwen is te betichten van afzijdigheid. Daarmee lopen ze in de pas van het grote Nederlandse publiek dat aan de buis gekluisterd benefietconcerten en -uitzendingen afzapt. Binnen no-time werkten publieke en commerciële zenders samen. Men kwam tot de conclusie dat deze zeebeving zoveel empathie opwekt omdat het radicaal nieuw is in tegenstelling tot al het menselijke leed als gevolg van oorlog en verderf.
Het betekent onomstotelijk dat ik een gier ben. Ik heb het namelijk al in mijn hoofd gehaald om me de vraag te stellen of ik wel wil doneren. Mijn vrijgevigheidsimago ligt dus al aan diggelen voordat ik een poging heb gedaan om er een op te bouwen. Ik post maar niets op het topic op Femfusion.
De vrijgevigheidslobby lust mijn twijfels ongetwijfeld rauw.
Anna Tijsseling is betrokken bij het lesbisch platform FemFusion. FemFusion is een partner van Het Roze Rijk. Maandelijks krijgt het platform, bij monde van Anna, een plek om haar verhaal te doen.
Ook partner worden van Het Roze Rijk en met een eigen plek op de site een onderdeel worden van de holebiwebsite van de Publieke Omroep? Neem contact met ons op via ons mailformulier, te vinden via de link hierboven onder 'Reageer'!