Homoboeren kruipen uit hun schulp
Homar trekt homoseksualiteit op het platteland uit de taboesfeer
Gepubliceerd op: 08 februari 2005
Bijna-oud-voorzitter Wim Steman, zelf tuinder in Loosdrecht, legt kort uit wat Homar is en doet. “De primaire doelstelling van Homar is contacten leggen met gevoelsgenoten. Ook willen we gestalte geven aan homo’s op het platteland.”
De club, ze noemen zichzelf liever geen vereniging of stichting, bestaat al tien jaar. Ze lijken zichzelf met behulp van boer Jeroen’s on screen dating min of meer uit de taboesfeer te hebben gehaald. In een boerengemeenschap ligt de nadruk nu eenmaal op trouwen, gezin en kinderen krijgen, om de continuïteit van het bedrijf te waarborgen. Een homorelatie past niet echt in dit plaatje.
Stoer cultuurtje
Voorzitter to be Sander Roes (plantenziektedeskundige): “De acceptatie van homoseksualiteit op het platteland groeit gestaag. In tegenstelling tot de steden. Je hoort van die vreselijke verhalen over leraren die weggepest worden”. Wim Steman vult aan: “Over acceptatie op het platteland gesproken, de zogeheten Bible Belt blijft een probleem. Binnen de Christelijke geloofsgemeenschap mag je wel homo zijn, zolang je er maar niets mee doet.”
Boer Jeroen heeft tijdens zijn studieperiode op de landbouwschool ook niet verteld dat hij gevoelens had voor jongens. Jeroen: “Er heerst daar zo’n stoer cultuurtje. Samen zijn ze sterk en schelden ze mensen uit”.
De heren van de Homar knikken instemmend. Toon Kanters, glastuinder en transporteur uit Someren, zegt: “Ook in dorpen zie je dat terug. Mensen met van dat stoere lompe gedrag. Maar alleen in groepsverband, nooit als ze alleen zijn.”
Weinig boerinnen
Homar is blij met het tv-optreden van boer Jeroen. Wim Steman: “We hopen dat meer jongeren zich aansluiten. Nu is Jeroen met zijn drieëntwintig jaar de jongste, een enkeling is tweeëndertig en de rest zit boven de veertig”.
“Maar”, vult Sander Roes hem lachend aan, “we vertegenwoordigen de samenleving wel goed. De gemiddelde leeftijd van de Nederlandse bevolking is rond de veertig.”
De club heeft eenenvijftig leden. Vijftig mannen en slechts één vrouw. Steman:“We hopen in de toekomst natuurlijk meer vrouwen bij Homar te verwelkomen”. Misschien zijn er gewoon minder boerinnen dan boeren?
Sander Roes: “Niet alleen boeren kunnen zich bij Homar aansluiten maar iedereen die werkzaam is in de agrarische sector. Zo zijn er onder behalve boeren ook tuinders, een veerarts, leraren biologie en tractorverkopers bij ons aangesloten.
Ongedwongen
Wim Steman: “Ik ga nooit naar mensen toe. Soms belt er iemand die getrouwd is maar toch ook wel nieuwsgierig naar hoe het is met een man. Die wil dan op een bepaalde tijd bij een tankstation afspreken. Ik noem dat een gelogen leven. Van mij mogen mensen best een avondje komen praten, maar niet ergens bij een tankstation”.
De leden van Homar komen een paar keer per jaar samen. Sander Roes: “Het gaat dan vooral om het ongedwongen samenzijn. Meestal wordt er aan iemand gevraagd of hij een praatje wil houden. Er heerst altijd een losse en prettige sfeer. Homar is gewoon een heel leuke club.”
De club, ze noemen zichzelf liever geen vereniging of stichting, bestaat al tien jaar. Ze lijken zichzelf met behulp van boer Jeroen’s on screen dating min of meer uit de taboesfeer te hebben gehaald. In een boerengemeenschap ligt de nadruk nu eenmaal op trouwen, gezin en kinderen krijgen, om de continuïteit van het bedrijf te waarborgen. Een homorelatie past niet echt in dit plaatje.
Stoer cultuurtje
Voorzitter to be Sander Roes (plantenziektedeskundige): “De acceptatie van homoseksualiteit op het platteland groeit gestaag. In tegenstelling tot de steden. Je hoort van die vreselijke verhalen over leraren die weggepest worden”. Wim Steman vult aan: “Over acceptatie op het platteland gesproken, de zogeheten Bible Belt blijft een probleem. Binnen de Christelijke geloofsgemeenschap mag je wel homo zijn, zolang je er maar niets mee doet.”
Boer Jeroen heeft tijdens zijn studieperiode op de landbouwschool ook niet verteld dat hij gevoelens had voor jongens. Jeroen: “Er heerst daar zo’n stoer cultuurtje. Samen zijn ze sterk en schelden ze mensen uit”.
De heren van de Homar knikken instemmend. Toon Kanters, glastuinder en transporteur uit Someren, zegt: “Ook in dorpen zie je dat terug. Mensen met van dat stoere lompe gedrag. Maar alleen in groepsverband, nooit als ze alleen zijn.”
Weinig boerinnen
Homar is blij met het tv-optreden van boer Jeroen. Wim Steman: “We hopen dat meer jongeren zich aansluiten. Nu is Jeroen met zijn drieëntwintig jaar de jongste, een enkeling is tweeëndertig en de rest zit boven de veertig”.
“Maar”, vult Sander Roes hem lachend aan, “we vertegenwoordigen de samenleving wel goed. De gemiddelde leeftijd van de Nederlandse bevolking is rond de veertig.”
De club heeft eenenvijftig leden. Vijftig mannen en slechts één vrouw. Steman:“We hopen in de toekomst natuurlijk meer vrouwen bij Homar te verwelkomen”. Misschien zijn er gewoon minder boerinnen dan boeren?
Sander Roes: “Niet alleen boeren kunnen zich bij Homar aansluiten maar iedereen die werkzaam is in de agrarische sector. Zo zijn er onder behalve boeren ook tuinders, een veerarts, leraren biologie en tractorverkopers bij ons aangesloten.
Ongedwongen
Wim Steman: “Ik ga nooit naar mensen toe. Soms belt er iemand die getrouwd is maar toch ook wel nieuwsgierig naar hoe het is met een man. Die wil dan op een bepaalde tijd bij een tankstation afspreken. Ik noem dat een gelogen leven. Van mij mogen mensen best een avondje komen praten, maar niet ergens bij een tankstation”.
De leden van Homar komen een paar keer per jaar samen. Sander Roes: “Het gaat dan vooral om het ongedwongen samenzijn. Meestal wordt er aan iemand gevraagd of hij een praatje wil houden. Er heerst altijd een losse en prettige sfeer. Homar is gewoon een heel leuke club.”