Lipsticklesbians zijn travestieten
Anna Tijsseling | Femfusion | Column
Gepubliceerd op: 10 februari 2005
Zit je gezellig in Saarein, komt er een clubje opgeschoten lippenstiftpotten binnenstappen waardoor de kamertemperatuur onmiddellijk tot het nulpunt daalt. Zeg maar dag met je handje tegen het genieten van de sfeer van gemoedelijkheid. Zwaai het wederzijds respect voor alle subculturele verschillen tussen de verschillende lesbo's vaarwel.
Ineens worden de potige potten en geitenwollensokken beloerd door dames die de ‘ware, moderne en hippe’ lesbiennes uithangen. Het tel-sell-motto ‘lelijk hoeft niet meer, ook jij kan mooi zijn’ druipt van het zelfgenoegzame gezelschap af.
Waar verheven gesprekken werden gevoerd, verstomt de meerstemmigheid.
Geschokt kijkt de enkele heteroseksuele mannelijke stamgast, die een uniek vrijplaatsje gevonden dacht te hebben, op. Onmiskenbaar komt de eigengereide, opgesmukte al dan niet geliposucte buitenwereld binnenstormen. Ook in Saarein krijgt ineens de wereld van de gillerige billboards en mascara-reclames de overhand.
Het gezelschap neemt een vervelende, overheersende sfeer mee waar de hele kroeg onder moet lijden. Incriminerende ogen doorpriemen de ruimte; veroordelende getuite lipjes zetten de toon; korte schrille lachjes ontvliegen het ranke halsje (waar als het even tegenzit een parelketting omheen is gedrapeerd.) Waar groepjes voorzichtig aan het mixen waren, trekken dames zich terug tot hun eigen kring en hopen ze dat de bui snel overwaait.
Het irritante aan de lipstiftlesbienne is dat ze denkt dat ze de ‘ware vrouw’ is.
Omdat ze denkt dat ze op het oog niet te onderscheiden is van de heteroseksuele vrouw, voelt ze zich superieur ten opzichte van het ‘ manvolk’ dat de gehele lesbische gemeenschap een slechte naam zou bezorgen. Maar de lipsticklesbian is geen heteroseksueel. Ze lijkt niet eens op een heteroseksueel. Ze is namelijk de hyperversie van de heteroseksueel.
Als hyperimitatie van de flitsende, hippe, heteroseksuele carrièrevrouw, vergeet dit type wat heteroseksuele vrouwen charmant maakt: dat ze vooreerst mensen zijn. Wie zich doodstaart op de karikatuur zoals geschetst in reclameblokken en Hollywood-drama’s, blijft steken in de getravestieerde vrouw, zoals we die in de gay-scene vooral onder de mannen tegenkomen.
Waarlijk, de enige langharige lesbo die bij mij een gevoel van sympathie ontlokt, is de iets te stevige, hoekige lesbienne, met loshangend lang haar dat hoe je het wendt of keert altijd in de weg hangt. Hengstig schudt dit type per slok haar lokken uit haar bierglas. Ook zij benoemt zichzelf als vrouwelijk. De ongeloofwaardigheid van die zelfgefabriceerde identiteit die letterlijk samenhangt met haar lange haar, maakt die identiteit ontzettend sympathiek.
Helaas weten van die vrouwelijke, zelfgenoegzame types in een mum van tijd een vreselijke valse-nichten-feestje-sfeer te creëren, zonder te beseffen dat ze een karikatuur van de vrouwelijke werkelijkheid zijn. Als dit type te vaak een gezellige avond in Saarein (of waar dan ook) komt verzieken, is het snel gedaan met een levendige en gemoedelijke lesbische sfeer. Als we ze al in de waan laten dat zij inderdaad ‘normaal’ zijn en daarom het uitgangspunt in de lesbische wereld, dan is die wereld ten dode opgeschreven. Een vrijplek voor diversiteit, voor anders-zijn, voor recalcitrantie en voor kritisch denkvermogen blijft een must. Zeker als jongere generaties klakkeloos achter vrouwvijandelijke reclames aan blijft lopen.
Anna Tijsseling is betrokken bij het lesbisch platform FemFusion. FemFusion is een partner van Het Roze Rijk. Maandelijks krijgt het platform, bij monde van een van de femmes (leden van FemFusion), een plek om haar verhaal te doen.
Ook partner worden van Het Roze Rijk en met een eigen plek op de site een onderdeel worden van de holebiwebsite van de Publieke Omroep? Neem contact met ons op via ons mailformulier, te vinden via de link hierboven onder 'Reageer'!
Lees het vervolg op deze column >>>
Ineens worden de potige potten en geitenwollensokken beloerd door dames die de ‘ware, moderne en hippe’ lesbiennes uithangen. Het tel-sell-motto ‘lelijk hoeft niet meer, ook jij kan mooi zijn’ druipt van het zelfgenoegzame gezelschap af.
Waar verheven gesprekken werden gevoerd, verstomt de meerstemmigheid.
Geschokt kijkt de enkele heteroseksuele mannelijke stamgast, die een uniek vrijplaatsje gevonden dacht te hebben, op. Onmiskenbaar komt de eigengereide, opgesmukte al dan niet geliposucte buitenwereld binnenstormen. Ook in Saarein krijgt ineens de wereld van de gillerige billboards en mascara-reclames de overhand.
Het gezelschap neemt een vervelende, overheersende sfeer mee waar de hele kroeg onder moet lijden. Incriminerende ogen doorpriemen de ruimte; veroordelende getuite lipjes zetten de toon; korte schrille lachjes ontvliegen het ranke halsje (waar als het even tegenzit een parelketting omheen is gedrapeerd.) Waar groepjes voorzichtig aan het mixen waren, trekken dames zich terug tot hun eigen kring en hopen ze dat de bui snel overwaait.
Het irritante aan de lipstiftlesbienne is dat ze denkt dat ze de ‘ware vrouw’ is.
Omdat ze denkt dat ze op het oog niet te onderscheiden is van de heteroseksuele vrouw, voelt ze zich superieur ten opzichte van het ‘ manvolk’ dat de gehele lesbische gemeenschap een slechte naam zou bezorgen. Maar de lipsticklesbian is geen heteroseksueel. Ze lijkt niet eens op een heteroseksueel. Ze is namelijk de hyperversie van de heteroseksueel.
Als hyperimitatie van de flitsende, hippe, heteroseksuele carrièrevrouw, vergeet dit type wat heteroseksuele vrouwen charmant maakt: dat ze vooreerst mensen zijn. Wie zich doodstaart op de karikatuur zoals geschetst in reclameblokken en Hollywood-drama’s, blijft steken in de getravestieerde vrouw, zoals we die in de gay-scene vooral onder de mannen tegenkomen.
Waarlijk, de enige langharige lesbo die bij mij een gevoel van sympathie ontlokt, is de iets te stevige, hoekige lesbienne, met loshangend lang haar dat hoe je het wendt of keert altijd in de weg hangt. Hengstig schudt dit type per slok haar lokken uit haar bierglas. Ook zij benoemt zichzelf als vrouwelijk. De ongeloofwaardigheid van die zelfgefabriceerde identiteit die letterlijk samenhangt met haar lange haar, maakt die identiteit ontzettend sympathiek.
Helaas weten van die vrouwelijke, zelfgenoegzame types in een mum van tijd een vreselijke valse-nichten-feestje-sfeer te creëren, zonder te beseffen dat ze een karikatuur van de vrouwelijke werkelijkheid zijn. Als dit type te vaak een gezellige avond in Saarein (of waar dan ook) komt verzieken, is het snel gedaan met een levendige en gemoedelijke lesbische sfeer. Als we ze al in de waan laten dat zij inderdaad ‘normaal’ zijn en daarom het uitgangspunt in de lesbische wereld, dan is die wereld ten dode opgeschreven. Een vrijplek voor diversiteit, voor anders-zijn, voor recalcitrantie en voor kritisch denkvermogen blijft een must. Zeker als jongere generaties klakkeloos achter vrouwvijandelijke reclames aan blijft lopen.
Anna Tijsseling is betrokken bij het lesbisch platform FemFusion. FemFusion is een partner van Het Roze Rijk. Maandelijks krijgt het platform, bij monde van een van de femmes (leden van FemFusion), een plek om haar verhaal te doen.
Ook partner worden van Het Roze Rijk en met een eigen plek op de site een onderdeel worden van de holebiwebsite van de Publieke Omroep? Neem contact met ons op via ons mailformulier, te vinden via de link hierboven onder 'Reageer'!
Lees het vervolg op deze column >>>