Nèt niet: 'Andrew and Jeremy get married’
Gezien: Britse documentaire tijdens het IDFA
Gepubliceerd op: 23 november 2004
Titel: Andrew and Jeremy get married. Genre: documentaire. Duur: 72 minuten. Regisseur: Don Boyd. Engeland 2004 - kleur - video.
Gezien: maandag 22 november. Nog te zien: vrijdag 26 november. Op de IDFA.
In documentaire ‘Andrew and Jeremy get married’ worden de hoofdrolspelers een jaar lang gevolgd. De film eindigt met het jawoord dat de twee elkaar op 1 mei 2004 gaven.
Overdreven in beeld gebracht
Andrew en Jeremy ontmoetten elkaar vijf jaar geleden in een homobar. "Ik bleef slapen en hij vroeg of ik bleef voor het ontbijt. En zo ging het", legt Andrew uit. De mannen hebben een uiteenlopend verleden en een verschillende levensstijl.
Andrew, die in de film vaak Andy wordt genoemd, is een 49-jarige afgekeurde buschauffeur. Wanneer hij in beeld komt, is dat vaker met dan zonder sigaret en drank. Aan zijn houding is te zien dat hij drugs gebruikt. Zijn bewegingen hebben iets ‘houterigs’. En daar ligt tegelijkertijd de irritatie. Misschien dat de regisseur wil laten zien dat deze man er geen gezonde levensstijl op na houdt. Maar na drie keer weten we wel dat hij in plaats van twee stukjes fruit, liever ontbijt met een biertje en een sigaretje.
Dan is er Jeremy (68), een gepensioneerde docent Engels. Hij houdt ervan om naar lezingen aan zee over T.S. Elliot en picknicks voor homo’s te gaan. Hij heeft met man en macht tegen zijn homoseksualiteit gevochten en trouwde zelfs. Het mocht allemaal niet baten. Inmiddels accepteert hij het.
Er is iets triests
Gedurende de film zie je af en toe dat de twee van elkaar houden. Kleine liefkozingen, blikken en soms een zoen. Toch komt het er net niet uit. Ook al gaat er iets moois gebeuren, de beelden hebben iets triests. De mannen hebben iets triests. Een Andy, die meer vaak van de wereld lijkt. Zijn bierbuik hangt over zijn korte broek, die overigens ook eindeloos in beeld komt.
Jeremy die zich zorgen maakt en Andy van de drugs af wil hebben. Jeremy die alleen naar een dansavond voor homo’s gaat, omdat Andy daar niet heen wil. Jeremy die toekijkt, terwijl Andy een andere man zoent. Maar dat mag, hebben ze afgesproken. Toch reageert Jeremy de volgende de dag uiterst gekwetst, terwijl Andy met een kater aan de volgende cocktail begint.
Zeeziek
Ze houden van elkaar. Dat bevestigen ze keer op keer. Tenminste als de kijker het kan verstaan. De documentaire is gefilmd met een handcamera. Omdat de hoofdpersonen de neiging hebben binnensmonds te praten is het vaak moeilijk gesprekken met en tussen de hoofdrolspelers te volgen. Toen RozeRijk.nl de film zag was hij niet ondertiteld en dat is jammer.
Ook is er kans op hoofdpijn: door de beweging van het beeld lijkt het net of de kijker op een bootje zit tijdens een storm. Het is ontzettend jammer, dat er van een uitermate actueel onderwerp een film gemaakt is die het net niet heeft. De wil is er zeker, maar de uitvoering lukt maar niet. Zou het kunnen dat het iets te maken heeft met de heteroseksualiteit van de regisseurs? Don Boyd is net als de regisseur Tom Six van de film Gay niet thuis in homoland.
Vreselijk!
Tijdens de film liepen er veel mensen weg. Misschien waren ze misselijk geworden van het bewegende beeld. Frits van Leeuwen (55) uit Amsterdam kan na de film maar één woord uitbrengen: "Vreselijk!". Ook de 41-jarige Marc van Wijk had er veel meer van verwacht maar hij is iets milder in zijn oordeel: "Technisch gesproken, het beeld en geluid waren niet goed. De film ontroerde ook niet genoeg." Van Leeuwen bevestigd dit duidelijk: "Elkaars handje vasthouden en een beetje hetero lopen doen. En dan die korte broek. Het is om onpasselijk van te worden. Nee. Het zijn ook vieze mannen."
Gezien: maandag 22 november. Nog te zien: vrijdag 26 november. Op de IDFA.
In documentaire ‘Andrew and Jeremy get married’ worden de hoofdrolspelers een jaar lang gevolgd. De film eindigt met het jawoord dat de twee elkaar op 1 mei 2004 gaven.
Overdreven in beeld gebracht
Andrew en Jeremy ontmoetten elkaar vijf jaar geleden in een homobar. "Ik bleef slapen en hij vroeg of ik bleef voor het ontbijt. En zo ging het", legt Andrew uit. De mannen hebben een uiteenlopend verleden en een verschillende levensstijl.
Andrew, die in de film vaak Andy wordt genoemd, is een 49-jarige afgekeurde buschauffeur. Wanneer hij in beeld komt, is dat vaker met dan zonder sigaret en drank. Aan zijn houding is te zien dat hij drugs gebruikt. Zijn bewegingen hebben iets ‘houterigs’. En daar ligt tegelijkertijd de irritatie. Misschien dat de regisseur wil laten zien dat deze man er geen gezonde levensstijl op na houdt. Maar na drie keer weten we wel dat hij in plaats van twee stukjes fruit, liever ontbijt met een biertje en een sigaretje.
Dan is er Jeremy (68), een gepensioneerde docent Engels. Hij houdt ervan om naar lezingen aan zee over T.S. Elliot en picknicks voor homo’s te gaan. Hij heeft met man en macht tegen zijn homoseksualiteit gevochten en trouwde zelfs. Het mocht allemaal niet baten. Inmiddels accepteert hij het.
Er is iets triests
Gedurende de film zie je af en toe dat de twee van elkaar houden. Kleine liefkozingen, blikken en soms een zoen. Toch komt het er net niet uit. Ook al gaat er iets moois gebeuren, de beelden hebben iets triests. De mannen hebben iets triests. Een Andy, die meer vaak van de wereld lijkt. Zijn bierbuik hangt over zijn korte broek, die overigens ook eindeloos in beeld komt.
Jeremy die zich zorgen maakt en Andy van de drugs af wil hebben. Jeremy die alleen naar een dansavond voor homo’s gaat, omdat Andy daar niet heen wil. Jeremy die toekijkt, terwijl Andy een andere man zoent. Maar dat mag, hebben ze afgesproken. Toch reageert Jeremy de volgende de dag uiterst gekwetst, terwijl Andy met een kater aan de volgende cocktail begint.
Zeeziek
Ze houden van elkaar. Dat bevestigen ze keer op keer. Tenminste als de kijker het kan verstaan. De documentaire is gefilmd met een handcamera. Omdat de hoofdpersonen de neiging hebben binnensmonds te praten is het vaak moeilijk gesprekken met en tussen de hoofdrolspelers te volgen. Toen RozeRijk.nl de film zag was hij niet ondertiteld en dat is jammer.
Ook is er kans op hoofdpijn: door de beweging van het beeld lijkt het net of de kijker op een bootje zit tijdens een storm. Het is ontzettend jammer, dat er van een uitermate actueel onderwerp een film gemaakt is die het net niet heeft. De wil is er zeker, maar de uitvoering lukt maar niet. Zou het kunnen dat het iets te maken heeft met de heteroseksualiteit van de regisseurs? Don Boyd is net als de regisseur Tom Six van de film Gay niet thuis in homoland.
Vreselijk!
Tijdens de film liepen er veel mensen weg. Misschien waren ze misselijk geworden van het bewegende beeld. Frits van Leeuwen (55) uit Amsterdam kan na de film maar één woord uitbrengen: "Vreselijk!". Ook de 41-jarige Marc van Wijk had er veel meer van verwacht maar hij is iets milder in zijn oordeel: "Technisch gesproken, het beeld en geluid waren niet goed. De film ontroerde ook niet genoeg." Van Leeuwen bevestigd dit duidelijk: "Elkaars handje vasthouden en een beetje hetero lopen doen. En dan die korte broek. Het is om onpasselijk van te worden. Nee. Het zijn ook vieze mannen."