‘Lesbisch zijn zichtbaar maken’ rode draad tijdens driedaags festival
Gepubliceerd op: 14 november 2004
'Lesbisch zijn zichtbaar maken’: dat leek de rode draad tijdens het eerste lesbisch festival dat op 12, 13 en 14 november werd gehouden in Amsterdam. Tijdens de opening – vrijdagavond – werd het meerdere malen gezegd en ook zaterdag en zondag werd er veel over gesproken.
Zaterdagmiddag was er plaats voor een politiek debat. Een debat dat veel vragen opriep. Er wordt veel gedaan voor de lesbische gemeenschap. Nederland lijkt een tolerant land: homo’s kunnen trouwen, kinderen krijgen en uitgaan. Wat wil je nog meer? Maar is er geen sprake van schijntolerantie? Immers, tolerantie is heel wat anders dan acceptatie. Maar wat zou er moeten gebeuren om dit te veranderen? Hoe maak je de lesbische gemeenschap zichtbaar? En hoever moet je gaan met dit ‘zichtbaar maken’?
‘Hallo, ik ben Marietje en lesbisch’
Zo’n veertig vrouwen namen deel aan het debat en de meningen waren verdeeld. Tot concrete antwoorden kwam niemand. Want wat vonden de aanwezige dames het moeilijk: moet je elke keer dat je je voorstelt zeggen: ‘Hallo ik ben Marietje en lesbisch?’ Deel je met je collega’s wat je hebt gedaan dat weekend?
Docente Ginni Fleck, die lesgeeft aan de School for International Training, leidde het debat. Ze wilde vooral van het publiek horen wat ze zouden willen. En hoe zij elke dag omgaan met het ‘lesbisch zijn’. Naast de docente waren ook Martha McDevitt-Pugh van de Stichting Love Exiles, Josée Rothuizen (tot voor kort werkzaam bij de Schorerstichting) en een vertegenwoordiger van het Biseksueel Netwerk aanwezig. Zij reageerden op vragen en reacties uit het publiek.
Enige conclusie: niet nietsdoen
Vooral sprekers van de oudere generatie lesbiennes gaven aan hun vrouwenliefde duidelijk kenbaar te maken. Reacties van iets jongere mensen gaven aan hier juist wat gas in terug te nemen. Een deelneemster: “Ik heb ook nog nooit een hetero zeggen, dat hij hetero is”. Fleck sprong hierop in. “Ik ben van origine Amerikaans en wat mij opvalt in alle studies die ik in Nederland doe is dat het bekende zinnetje ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, vaak terugkomt”. Veel mensen knikten instemmend. Een vrouw vroeg de microfoon en deed haar verhaal: “Het is vreemd dat er in een land als Nederland, dat zo tolerant lijkt er nog zoveel wordt gediscrimineerd. Ik werk in een mannencultuur en de opmerkingen die ik krijg zijn echt ongelooflijk. Ik kan alleen maar spreken van een schijntolerantie”.
Wederom knikten vrouwen instemmend. Maar na anderhalf uur waren er geen antwoorden. Er waren enkel vraagstukken. Enige conclusie was dat niets doen geen optie is.
Terug naar de tijd van Ethel Smyth
Voorafgaand aan het debat werd er een ‘High Tea’ gehouden. Patricia Werner Leanse, muziekjournalist van Opzij, voerde luisteraars terug naar de tijd waarin de kunstenaars Clara Schumann, Johannes Brams en Virginia Woolf leefden. In deze tijd schreef componiste Ethel Smyth onder meer zes opera’s. En om deze laatst genoemde draaide de ‘High Tea’. Ze was aanwezig, omdat er naar haar muziek werd geluisterd en haar bijzondere levenverhaal werd verteld.
Luisteraar Tineke Harlaar: “ Ik vond het zeer boeiend. Als ze alleen muziek had laten horen had ik het minder leuk gevonden. Maar door het verhaal dat over Ethel Smyth wordt verteld krijg je een duidelijk tijdsbeeld. Het was erg grappig, maar tegelijkertijd was het voor mij iets te plechtig”. De gastvrouwen van de High Tea zagen er inderdaad erg netjes uit. Het paste bij de tijd waarin Smyth leefde. Patricia Werner Leanse was zeer tevreden met de opkomst. “Voor aanvang waren er 10 aanmeldingen en uiteindelijk waren er toch meer dan 70 vrouwen”. Particia Werner Leanse gaf haar gasten waar voor hun geld. Toen ze een stuk van een opera liet horen en zij zelf een stuk meezong, werd haar performance met luid applaus ontvangen.
Bezoekers
Vrijwilligers Esmeralda Ippel en May Swart verkochten zaterdag kaartjes. Esmeralda: “Het is best druk, maar het loopt mooi door”. Vooral de workshop ‘Flirten’ en de film ‘The Watermelon Woman’ waren in trek. Vrijwel alle gereserveerde kaarten werden opgehaald.
Het festival werd erg gewaardeerd. De bezoekers vonden het vooral nodig dat dit festival werd gehouden. Carla de Graaff woont in Leeuwarden en zou het leuk vinden als er ook eens dingen buiten Amsterdam zouden plaatsvinden. “Ik denk wel dat er hier een groter draagvlak is voor dit soort dingen, maar ik vind het gewoon jammer. Het is heel goed dat het er een festival wordt gehouden. Het is cultureel en heeft een meerwaarde” .
Voor lichaam en geest
Er was lekker eten om de maag te vullen, en er waren tijdens het festival ook veel boeken te koop om de geest te voeden. De in Amsterdam gevestigde boekwinkels Antiquariaat Vrouwenindruk en Xantippe Unlimited stonden beiden met een stand op het festival. Doris Hermans van Antiquariaat Vrouwenindruk was erg tevreden over de verkoop. “Vooral de boeken van Virginia Woolf doen het goed. Maar die worden eigenlijk altijd goed verkocht”. Rianne Neering van Xantippe Unlimited noemde haar verkoop ‘matigjes’, maar de sfeer noemde ze ‘positief’.
Verslag: Iwanka Vaneman
Radio Netherlands, beter bekend als de Wereldomroep, besteedde eerder aandacht aan Love Exiles (United by Love, Exiled by Law); een vrouwenorganisatie die ook aanwezig was op het Lesbian Festival. Via de links hiernaast kun je dat verslag lezen en beluisteren.
Zaterdagmiddag was er plaats voor een politiek debat. Een debat dat veel vragen opriep. Er wordt veel gedaan voor de lesbische gemeenschap. Nederland lijkt een tolerant land: homo’s kunnen trouwen, kinderen krijgen en uitgaan. Wat wil je nog meer? Maar is er geen sprake van schijntolerantie? Immers, tolerantie is heel wat anders dan acceptatie. Maar wat zou er moeten gebeuren om dit te veranderen? Hoe maak je de lesbische gemeenschap zichtbaar? En hoever moet je gaan met dit ‘zichtbaar maken’?
‘Hallo, ik ben Marietje en lesbisch’
Zo’n veertig vrouwen namen deel aan het debat en de meningen waren verdeeld. Tot concrete antwoorden kwam niemand. Want wat vonden de aanwezige dames het moeilijk: moet je elke keer dat je je voorstelt zeggen: ‘Hallo ik ben Marietje en lesbisch?’ Deel je met je collega’s wat je hebt gedaan dat weekend?
Docente Ginni Fleck, die lesgeeft aan de School for International Training, leidde het debat. Ze wilde vooral van het publiek horen wat ze zouden willen. En hoe zij elke dag omgaan met het ‘lesbisch zijn’. Naast de docente waren ook Martha McDevitt-Pugh van de Stichting Love Exiles, Josée Rothuizen (tot voor kort werkzaam bij de Schorerstichting) en een vertegenwoordiger van het Biseksueel Netwerk aanwezig. Zij reageerden op vragen en reacties uit het publiek.
Enige conclusie: niet nietsdoen
Vooral sprekers van de oudere generatie lesbiennes gaven aan hun vrouwenliefde duidelijk kenbaar te maken. Reacties van iets jongere mensen gaven aan hier juist wat gas in terug te nemen. Een deelneemster: “Ik heb ook nog nooit een hetero zeggen, dat hij hetero is”. Fleck sprong hierop in. “Ik ben van origine Amerikaans en wat mij opvalt in alle studies die ik in Nederland doe is dat het bekende zinnetje ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, vaak terugkomt”. Veel mensen knikten instemmend. Een vrouw vroeg de microfoon en deed haar verhaal: “Het is vreemd dat er in een land als Nederland, dat zo tolerant lijkt er nog zoveel wordt gediscrimineerd. Ik werk in een mannencultuur en de opmerkingen die ik krijg zijn echt ongelooflijk. Ik kan alleen maar spreken van een schijntolerantie”.
Wederom knikten vrouwen instemmend. Maar na anderhalf uur waren er geen antwoorden. Er waren enkel vraagstukken. Enige conclusie was dat niets doen geen optie is.
Terug naar de tijd van Ethel Smyth
Voorafgaand aan het debat werd er een ‘High Tea’ gehouden. Patricia Werner Leanse, muziekjournalist van Opzij, voerde luisteraars terug naar de tijd waarin de kunstenaars Clara Schumann, Johannes Brams en Virginia Woolf leefden. In deze tijd schreef componiste Ethel Smyth onder meer zes opera’s. En om deze laatst genoemde draaide de ‘High Tea’. Ze was aanwezig, omdat er naar haar muziek werd geluisterd en haar bijzondere levenverhaal werd verteld.
Luisteraar Tineke Harlaar: “ Ik vond het zeer boeiend. Als ze alleen muziek had laten horen had ik het minder leuk gevonden. Maar door het verhaal dat over Ethel Smyth wordt verteld krijg je een duidelijk tijdsbeeld. Het was erg grappig, maar tegelijkertijd was het voor mij iets te plechtig”. De gastvrouwen van de High Tea zagen er inderdaad erg netjes uit. Het paste bij de tijd waarin Smyth leefde. Patricia Werner Leanse was zeer tevreden met de opkomst. “Voor aanvang waren er 10 aanmeldingen en uiteindelijk waren er toch meer dan 70 vrouwen”. Particia Werner Leanse gaf haar gasten waar voor hun geld. Toen ze een stuk van een opera liet horen en zij zelf een stuk meezong, werd haar performance met luid applaus ontvangen.
Bezoekers
Vrijwilligers Esmeralda Ippel en May Swart verkochten zaterdag kaartjes. Esmeralda: “Het is best druk, maar het loopt mooi door”. Vooral de workshop ‘Flirten’ en de film ‘The Watermelon Woman’ waren in trek. Vrijwel alle gereserveerde kaarten werden opgehaald.
Het festival werd erg gewaardeerd. De bezoekers vonden het vooral nodig dat dit festival werd gehouden. Carla de Graaff woont in Leeuwarden en zou het leuk vinden als er ook eens dingen buiten Amsterdam zouden plaatsvinden. “Ik denk wel dat er hier een groter draagvlak is voor dit soort dingen, maar ik vind het gewoon jammer. Het is heel goed dat het er een festival wordt gehouden. Het is cultureel en heeft een meerwaarde” .
Voor lichaam en geest
Er was lekker eten om de maag te vullen, en er waren tijdens het festival ook veel boeken te koop om de geest te voeden. De in Amsterdam gevestigde boekwinkels Antiquariaat Vrouwenindruk en Xantippe Unlimited stonden beiden met een stand op het festival. Doris Hermans van Antiquariaat Vrouwenindruk was erg tevreden over de verkoop. “Vooral de boeken van Virginia Woolf doen het goed. Maar die worden eigenlijk altijd goed verkocht”. Rianne Neering van Xantippe Unlimited noemde haar verkoop ‘matigjes’, maar de sfeer noemde ze ‘positief’.
Verslag: Iwanka Vaneman
Radio Netherlands, beter bekend als de Wereldomroep, besteedde eerder aandacht aan Love Exiles (United by Love, Exiled by Law); een vrouwenorganisatie die ook aanwezig was op het Lesbian Festival. Via de links hiernaast kun je dat verslag lezen en beluisteren.