Het Indiase antwoord op het aids-probleem
Bollywood ingeschakeld
Gepubliceerd op: 31 augustus 2004
De film ‘Phir Milenge’ moet proberen aids in India bespreekbaar te maken.
Het is de eerste Indiase film die dusdanig serieus met het onderwerp omgaat. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. De film heeft, zo lijkt het, maar één doel: aids bespreekbaar maken. India heeft het op één na hoogste aantal aids-patiënten in de wereld. Koploper is Zuid Afrika.
Aids overleven
In principe is de film een zoete versie van de gemiddelde film: veel slap sentiment en zoetigheid. Phir Milenge betekent: ‘We’ll meet again’; een titel met een -voor de context- zware lading. De film gaat over de mogelijkheden voor aids-patiënten en wil aan de Indiase burgers duidelijk maken dat aids geen schande is en dat de ziekte met huidige medicijnen zeer zeker te overleven is.
Verschillende hoofdrolspelers in de film zijn besmet met HIV of hebben aids. De film wil laten zien dat ook zij een perfect normaal leven kunnen leiden. In India en de omringende landen is zijn HIV en aids eigenlijk niet bespreekbaar. Patiënten worden gediscrimineerd en sociaal uitgesloten.
Stigma's en discriminatie
Om er zeker van te zijn dat de film een succes zal zijn is de hulp ingeroepen van de Indiase filmindustrie. Waar in Amerika de topfilms in Hollywood gemaakt worden is dat in India Bollywood. De film heeft dan ook twee topacteurs als hoofdrolspelers. Salman Khan en Shilpa Shetty spelen een man en een vrouw die beiden op hun eigen manier met aids te maken hebben en proberen een normaal leven te leiden.
Zoals het persbericht zegt: ‘ze vechten tegen het stigma en de discriminatie’.
Moeilijke filmwereld
Het was voor de makers van de film niet eenvoudig om acteurs te vinden die rollen wilden vervullen. Veel acteurs waren bang om hun carrière te ruineren en nooit meer aan de bak te komen.
Een van de machtigste filmvrouwen van India, actrice en regisseur Revathy Menon, kon uiteindelijk de twee topsterren overtuigen. Menon: “India is het land met de op één na grootste populatie seropositieven in de wereld. We moeten ons concentreren op de verzorging van en medicijnen voor de HIV-patiënten. Alle aandacht die we daarvoor krijgen kunnen is goed meegenomen''.
Miljardenbedoening
‘Bollywood’ klinkt grappig maar is in de Aziatische landen niet zomaar iets. Met films die met hun zoete, spirituele en dramatische insteek perfect inspelen op de wensen van de kijkers is de filmindustrie er uitgegroeid tot een miljardenbedoening. Phir Milenge opent tegelijk in India, Amerika, Canada, Groot-Brittannië, Australië, Singapore, Maleisië en Dubai.
Films uit Bollywood worden over de hele Aziatische wereld verspreid en volop bekeken. De vergelijking valt te trekken met Hollywood, dat twee topacteurs afstaat om voor de Westerse markt een film te maken die bepaalde vooroordelen te lijf gaat.
Taboe
India heeft meer dan vijf miljoen seropositieve inwoners. Volgens internationale gezondheidsexperts kan dit aantal nog spectaculair de hoogte ingaan als er niets aan gedaan wordt.
Praten over seks is in India not done. Aids en aids-preventie worden er dan ook doodgezwegen. In plaatselijke media zijn zat berichten te vinden over scholen, ziekenhuizen of andere maatschappelijke instanties die seropositieve mensen weigeren.
Het is de eerste Indiase film die dusdanig serieus met het onderwerp omgaat. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. De film heeft, zo lijkt het, maar één doel: aids bespreekbaar maken. India heeft het op één na hoogste aantal aids-patiënten in de wereld. Koploper is Zuid Afrika.
Aids overleven
In principe is de film een zoete versie van de gemiddelde film: veel slap sentiment en zoetigheid. Phir Milenge betekent: ‘We’ll meet again’; een titel met een -voor de context- zware lading. De film gaat over de mogelijkheden voor aids-patiënten en wil aan de Indiase burgers duidelijk maken dat aids geen schande is en dat de ziekte met huidige medicijnen zeer zeker te overleven is.
Verschillende hoofdrolspelers in de film zijn besmet met HIV of hebben aids. De film wil laten zien dat ook zij een perfect normaal leven kunnen leiden. In India en de omringende landen is zijn HIV en aids eigenlijk niet bespreekbaar. Patiënten worden gediscrimineerd en sociaal uitgesloten.
Stigma's en discriminatie
Om er zeker van te zijn dat de film een succes zal zijn is de hulp ingeroepen van de Indiase filmindustrie. Waar in Amerika de topfilms in Hollywood gemaakt worden is dat in India Bollywood. De film heeft dan ook twee topacteurs als hoofdrolspelers. Salman Khan en Shilpa Shetty spelen een man en een vrouw die beiden op hun eigen manier met aids te maken hebben en proberen een normaal leven te leiden.
Zoals het persbericht zegt: ‘ze vechten tegen het stigma en de discriminatie’.
Moeilijke filmwereld
Het was voor de makers van de film niet eenvoudig om acteurs te vinden die rollen wilden vervullen. Veel acteurs waren bang om hun carrière te ruineren en nooit meer aan de bak te komen.
Een van de machtigste filmvrouwen van India, actrice en regisseur Revathy Menon, kon uiteindelijk de twee topsterren overtuigen. Menon: “India is het land met de op één na grootste populatie seropositieven in de wereld. We moeten ons concentreren op de verzorging van en medicijnen voor de HIV-patiënten. Alle aandacht die we daarvoor krijgen kunnen is goed meegenomen''.
Miljardenbedoening
‘Bollywood’ klinkt grappig maar is in de Aziatische landen niet zomaar iets. Met films die met hun zoete, spirituele en dramatische insteek perfect inspelen op de wensen van de kijkers is de filmindustrie er uitgegroeid tot een miljardenbedoening. Phir Milenge opent tegelijk in India, Amerika, Canada, Groot-Brittannië, Australië, Singapore, Maleisië en Dubai.
Films uit Bollywood worden over de hele Aziatische wereld verspreid en volop bekeken. De vergelijking valt te trekken met Hollywood, dat twee topacteurs afstaat om voor de Westerse markt een film te maken die bepaalde vooroordelen te lijf gaat.
Taboe
India heeft meer dan vijf miljoen seropositieve inwoners. Volgens internationale gezondheidsexperts kan dit aantal nog spectaculair de hoogte ingaan als er niets aan gedaan wordt.
Praten over seks is in India not done. Aids en aids-preventie worden er dan ook doodgezwegen. In plaatselijke media zijn zat berichten te vinden over scholen, ziekenhuizen of andere maatschappelijke instanties die seropositieve mensen weigeren.