35 jaar PANN
Rob Tielman
Gepubliceerd op: 18 juni 2004
Donderdag 17 juni vierde PANN haar 35-jarig bestaan in het stadhuis van Utrecht. Wat is de actuele betekenis van een jongerensocieteit die in 1969 werd opgericht?
Strafbaar bij leeftijd
Toen ik in 1967 in Utrecht ging studeren was net het Homofiel Studenten Dispuut opgericht door Nico Bredero en Francesco Versluys. Er was onder studenten onvrede over de behoudende sfeer in het toenmalige COC.
In die tijd bestond artikel 248-bis in het Wetboek van Strafrecht nog dat homoseksuele contacten strafbaar stelde tussen jongeren van 16 tot 21 jaar enerzijds en volwassenen van boven de 21 anderzijds. Dat leidde vaak tot chantage en vreemde toestanden: zo had ik als twintigjarige een relatie met een vriend die een jaar jonger was en dat betekende dat ik voor de duur van ons leeftijdsverschil strafbaar was...
Homodemonstratie
Het toenmalige COC mocht geen jongeren onder de 21 toelaten en was bang voor juridische vervolging omdat het nog geen rechtspersoonlijkheid had en iedere bestuurder hoofdelijk aansprakelijk was. De studenten van toen wilden gaan demonstreren tegen deze discriminatie maar het COC dorst dat niet te doen.
Zo vond op 21 januari 1969 op het Binnenhof te Den Haag de eerste homodemonstratie in Nederland plaats door de studentenwerkgroepen die inmiddels in het hele land waren ontstaan. De Tweede Kamer ging om en in 1971 werd het chantage-artikel 248-bis na zestig jaar menselijke ellende afgeschaft.
Integratie door confrontatie
Als voorzitter van de inmiddels omgedoopte Utrechtse Studenten Werkgroep Homoseksualiteit voelde ik de noodzaak van een plek waar homo/lesbische jongeren elkaar konden ontmoeten. Onze leus was: integratie door confrontatie. Dus geen societeit voor leden achter gesloten deuren maar open feesten waar iedereen welkom was. Dat was in die tijd revolutionair omdat veel oudere homo’s bang waren naar open feesten te gaan waar men herkend zou worden en daardoor mogelijk ontslagen kon worden.
Studenten in de jaren zestig waren niet zo bang uitgevallen en bovendien konden jongeren die nog onzeker waren over hun seksualiteit als zogenaamde hetero’s rondkijken om te ontdekken dat homo’s en lesbo’s minder eng waren dan zij dachten, Zo werkte deze integratieformule en PANN werd onder de leiding van de eerste voorzitter Frank van Vliet een succes.
Waarom is dat 35 jaar later nog steeds van belang?
Omdat iedere nieuwe generatie van homo/lesbische jongeren een plek nodig heeft waar men in een veilige omgeving elkaar leert kennen en kan werken aan het uit de kast komen. Dat is er de laatste jaren niet eenvoudiger op geworden nu in ons onderwijs homo nog steeds een gangbaar scheldwoord is en de homovijandigheid in scholen aanzienlijk is toegenomen.
Daarom was het verheugend dat de Utrechtse burgemeester Brouwer aan het COC Midden Nederland namens PANN een geldbedrag kon overhandigen om iets te gaan doen aan de jongeren die nu het slachtoffer worden van de leeftijdsgrens van 16 jaar en geen toegang krijgen tot het hedendaagse COC. En zo dreigt de geschiedenis zich te herhalen als we niet gemeenschappelijk opkomen voor onze rechten en in het bijzonder die van homo/lesbische jongeren.
PANN: van harte gelukgewenst en nog vele jaren!
Strafbaar bij leeftijd
Toen ik in 1967 in Utrecht ging studeren was net het Homofiel Studenten Dispuut opgericht door Nico Bredero en Francesco Versluys. Er was onder studenten onvrede over de behoudende sfeer in het toenmalige COC.
In die tijd bestond artikel 248-bis in het Wetboek van Strafrecht nog dat homoseksuele contacten strafbaar stelde tussen jongeren van 16 tot 21 jaar enerzijds en volwassenen van boven de 21 anderzijds. Dat leidde vaak tot chantage en vreemde toestanden: zo had ik als twintigjarige een relatie met een vriend die een jaar jonger was en dat betekende dat ik voor de duur van ons leeftijdsverschil strafbaar was...
Homodemonstratie
Het toenmalige COC mocht geen jongeren onder de 21 toelaten en was bang voor juridische vervolging omdat het nog geen rechtspersoonlijkheid had en iedere bestuurder hoofdelijk aansprakelijk was. De studenten van toen wilden gaan demonstreren tegen deze discriminatie maar het COC dorst dat niet te doen.
Zo vond op 21 januari 1969 op het Binnenhof te Den Haag de eerste homodemonstratie in Nederland plaats door de studentenwerkgroepen die inmiddels in het hele land waren ontstaan. De Tweede Kamer ging om en in 1971 werd het chantage-artikel 248-bis na zestig jaar menselijke ellende afgeschaft.
Integratie door confrontatie
Als voorzitter van de inmiddels omgedoopte Utrechtse Studenten Werkgroep Homoseksualiteit voelde ik de noodzaak van een plek waar homo/lesbische jongeren elkaar konden ontmoeten. Onze leus was: integratie door confrontatie. Dus geen societeit voor leden achter gesloten deuren maar open feesten waar iedereen welkom was. Dat was in die tijd revolutionair omdat veel oudere homo’s bang waren naar open feesten te gaan waar men herkend zou worden en daardoor mogelijk ontslagen kon worden.
Studenten in de jaren zestig waren niet zo bang uitgevallen en bovendien konden jongeren die nog onzeker waren over hun seksualiteit als zogenaamde hetero’s rondkijken om te ontdekken dat homo’s en lesbo’s minder eng waren dan zij dachten, Zo werkte deze integratieformule en PANN werd onder de leiding van de eerste voorzitter Frank van Vliet een succes.
Waarom is dat 35 jaar later nog steeds van belang?
Omdat iedere nieuwe generatie van homo/lesbische jongeren een plek nodig heeft waar men in een veilige omgeving elkaar leert kennen en kan werken aan het uit de kast komen. Dat is er de laatste jaren niet eenvoudiger op geworden nu in ons onderwijs homo nog steeds een gangbaar scheldwoord is en de homovijandigheid in scholen aanzienlijk is toegenomen.
Daarom was het verheugend dat de Utrechtse burgemeester Brouwer aan het COC Midden Nederland namens PANN een geldbedrag kon overhandigen om iets te gaan doen aan de jongeren die nu het slachtoffer worden van de leeftijdsgrens van 16 jaar en geen toegang krijgen tot het hedendaagse COC. En zo dreigt de geschiedenis zich te herhalen als we niet gemeenschappelijk opkomen voor onze rechten en in het bijzonder die van homo/lesbische jongeren.
PANN: van harte gelukgewenst en nog vele jaren!