Crisis Op Crisis?
Rob Tielman
Gepubliceerd op: 02 juni 2004
Sinds de oprichting in 1946 heeft het COC heel wat problemen meegemaakt. Sommigen zeiden wel eens schertsend dat de afkorting COC crisis op crisis zou betekenen. Heeft het COC kansen om ook de huidige crisis te overleven?
Katholieke kringen
In de beginjaren kwamen de bedreigingen vooral van buiten. De vereniging kreeg tot 1973 geen rechtspersoonlijkheid en er waren allerlei pogingen (vooral uit katholieke kringen) om achtereenvolgens de Shakespeare Club, het Cultuur- en Ontspannings Centrum en de Nederlandse Vereniging van Homofielen te verbieden.
In 1971 was er een grote interne crisis over het te voeren beleid: zoveel mogelijk maatschappelijke aanpassing of juist “integratie door confrontatie”. Sindsdien heeft de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit geen grote ideologische crisis meer meegemaakt maar wel af en toe financiële en organisatorische problemen. Het COC was en bleef een vereniging met een dominant vrijwilligersbestuur en een afwezige tot zwakke directie met weinig bevoegdheden.
Bestuur op zekere afstand
In de nieuwe structuur zijn de vroegere afdelingen lokale verenigingen geworden en is COC Nederland een federatie van die regionale verenigingen. Bovendien is getracht te komen tot een meer professionele directie en een bestuur op zekere afstand. Een dergelijke structuur kent ingebouwde spanningen tussen de plaatselijke verenigingen enerzijds en de landelijke federatie anderzijds, en tussen een betaalde directie aan de ene kant en een bestuur bestaande uit vrijwilligers aan de andere kant. Die spanningen zijn in de huidige toestand naar buiten gekomen.
Het gevaar bestaat dat het COC uiteen zou kunnen vallen. En dat juist in een tijd waarin onderlinge samenwerking in de homo/lesbische beweging belangrijker wordt door de toegenomen discriminatie en de onterechte gedachte bij sommigen dat de emancipatie voltooid zou zijn. Het is daarom te hopen dat spanningen rond de structuur de noodzaak van een gemeenschappelijke strategie niet uit het oog doen verliezen. Het is in niemands belang om de langstdurende homo/lesbische emancipatiebeweging ter wereld aan interne problemen ten onder te zien gaan.
In de nieuwsrubriek van deze site vind je meer berichtgeving over de stand van zaken bij het COC.
Katholieke kringen
In de beginjaren kwamen de bedreigingen vooral van buiten. De vereniging kreeg tot 1973 geen rechtspersoonlijkheid en er waren allerlei pogingen (vooral uit katholieke kringen) om achtereenvolgens de Shakespeare Club, het Cultuur- en Ontspannings Centrum en de Nederlandse Vereniging van Homofielen te verbieden.
In 1971 was er een grote interne crisis over het te voeren beleid: zoveel mogelijk maatschappelijke aanpassing of juist “integratie door confrontatie”. Sindsdien heeft de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit geen grote ideologische crisis meer meegemaakt maar wel af en toe financiële en organisatorische problemen. Het COC was en bleef een vereniging met een dominant vrijwilligersbestuur en een afwezige tot zwakke directie met weinig bevoegdheden.
Bestuur op zekere afstand
In de nieuwe structuur zijn de vroegere afdelingen lokale verenigingen geworden en is COC Nederland een federatie van die regionale verenigingen. Bovendien is getracht te komen tot een meer professionele directie en een bestuur op zekere afstand. Een dergelijke structuur kent ingebouwde spanningen tussen de plaatselijke verenigingen enerzijds en de landelijke federatie anderzijds, en tussen een betaalde directie aan de ene kant en een bestuur bestaande uit vrijwilligers aan de andere kant. Die spanningen zijn in de huidige toestand naar buiten gekomen.
Het gevaar bestaat dat het COC uiteen zou kunnen vallen. En dat juist in een tijd waarin onderlinge samenwerking in de homo/lesbische beweging belangrijker wordt door de toegenomen discriminatie en de onterechte gedachte bij sommigen dat de emancipatie voltooid zou zijn. Het is daarom te hopen dat spanningen rond de structuur de noodzaak van een gemeenschappelijke strategie niet uit het oog doen verliezen. Het is in niemands belang om de langstdurende homo/lesbische emancipatiebeweging ter wereld aan interne problemen ten onder te zien gaan.
In de nieuwsrubriek van deze site vind je meer berichtgeving over de stand van zaken bij het COC.