HOMO/LESBISCHE SPORT?
Gepubliceerd op: 08 maart 2004
Het afgelopen weekeinde heeft de European Gay and Lesbian Sport Federation in het Olympisch Stadion in Amsterdam een conferentie gehouden over homo/lesbisch sporten. Waarom mag het sporten in homo/lesbisch verband zich in een toenemende belangstelling verheugen? Allereerst omdat uit allerlei onderzoeken is gebleken dat homo/lesbische sporters in groepsverband nog steeds gediscrimineerd of genegeerd worden en daarom meestal niet open durven te zijn over hun seksuele voorkeur. In de tweede plaats omdat veel homo/lesbische sporters zich veel meer thuis voelen in eigen sportverenigingen dan in clubs waar zij gediscrimineerd of genegeerd worden. De ervaringen van de openlijk homoseksuele oud-scheidsrechter John Blankenstein spreken wat dat betreft boekdelen: er is nog veel homovijandigheid op en rond de sportvelden.
KNVB doet niets
NOC*NSF-voorzitster Erica Terpstra heeft op de conferentie gewezen op het belang dat homo/lesbische sporters uit de kast komen omdat zij als rolmodellen kunnen dienen voor anderen die dat niet durven. Voorzitter Leo Schoots van de Nederlandse Culturele Sportbond heeft daarop geantwoord dat wij respect moeten hebben voor de keuze van sporters om te zwijgen over de eigen homoseksualiteit. Maar is er wel sprake van een vrije keuze als iedereen er van uit gaat dat je hetero bent en als je verwacht uitgekotst te worden als je wel uit de kast komt? De KNVB heeft het aanbod afgewezen van het COC om voorlichting te komen geven over homoseksualiteit en sport met het argument dat het geen probleem zou zijn. Hoe durft de KNVB te ontkennen dat er een probleem is als geen enkele profvoetballer uit de kast durft te komen? Zit de KNVB wel eens op een voetbaltribune als er antihomoseksuele leuzen worden geroepen? Neemt zij haar enige openlijk homoseksuele werknemer John Blankenstein wel serieus? Zolang de KNVB zegt dat er geen probleem is rond homoseksualiteit en sport dan bewijst zij daardoor alleen maar dat er wel een probleem is en dat de KNVB weigert om er iets aan te doen! Alle reden dus voor homo/lesbische sporters om zich te organiseren. Want de integratie van homoseksualiteit is niet tot stand gekomen door ons aan te passen aan de afgedwongen heteroseksualiteit, maar door ons te organiseren in eigen netwerken. Integratie door confrontatie heette dat in de voor de homobeweging zo succesvolle jaren zeventig. Wat sport betreft, is dat nog steeds zeer actueel!
NOC*NSF-voorzitster Erica Terpstra heeft op de conferentie gewezen op het belang dat homo/lesbische sporters uit de kast komen omdat zij als rolmodellen kunnen dienen voor anderen die dat niet durven. Voorzitter Leo Schoots van de Nederlandse Culturele Sportbond heeft daarop geantwoord dat wij respect moeten hebben voor de keuze van sporters om te zwijgen over de eigen homoseksualiteit. Maar is er wel sprake van een vrije keuze als iedereen er van uit gaat dat je hetero bent en als je verwacht uitgekotst te worden als je wel uit de kast komt? De KNVB heeft het aanbod afgewezen van het COC om voorlichting te komen geven over homoseksualiteit en sport met het argument dat het geen probleem zou zijn. Hoe durft de KNVB te ontkennen dat er een probleem is als geen enkele profvoetballer uit de kast durft te komen? Zit de KNVB wel eens op een voetbaltribune als er antihomoseksuele leuzen worden geroepen? Neemt zij haar enige openlijk homoseksuele werknemer John Blankenstein wel serieus? Zolang de KNVB zegt dat er geen probleem is rond homoseksualiteit en sport dan bewijst zij daardoor alleen maar dat er wel een probleem is en dat de KNVB weigert om er iets aan te doen! Alle reden dus voor homo/lesbische sporters om zich te organiseren. Want de integratie van homoseksualiteit is niet tot stand gekomen door ons aan te passen aan de afgedwongen heteroseksualiteit, maar door ons te organiseren in eigen netwerken. Integratie door confrontatie heette dat in de voor de homobeweging zo succesvolle jaren zeventig. Wat sport betreft, is dat nog steeds zeer actueel!