Nieuwe website over roze Vlaamse dichter Guido Gezelle
Gepubliceerd op: 21 januari 2004
Klara, de klassieke radiozender van de Vlaamse openbare omroep VRT, maakte onlangs gewag van de nieuwe website over de West-Vlaamse dichter Guido Gezelle.
Leraar
Guido Gezelle, dichter, taalgeleerde, vertaler en publicist, is in Brugge geboren op 1 mei 1830, lezen we in de biografie van de priester. Na zijn collegejaren en priesterstudies, waarin hij al blijk gaf van een vlotte talenkennis en schrijftalent, werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie in Roeselare.
Vlaams
Het waren voor hem topjaren van taalstudie, pedagogische inzet, spirituele begeleiding en poëtische activiteit. In een idealistische sfeer zette hij zich in voor de herwaardering van zijn moedertaal, het Vlaams. Gezelles actie concentreerde zich op de studie van de volkstaal en een zoektocht naar een oorspronkelijke Vlaamse poëzie die hij met een groep van jonge katholieke intellectuelen, een school van Vlaamse dichters, wilde realiseren.
Boegbeeld
Gezelle had een belangrijke intellectuele en spirituele invloed op jonge katholieke studenten, die hij ook wist te vormen in hun nationale bewustzijn. Op hun beurt zouden zijn leerlingen in het laatste kwart van de negentiende eeuw Gezelle als een boegbeeld van hun katholieke Vlaamsgezinde studentenbeweging gaan beschouwen. Klooster
In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf vóór het einde van de eeuwwisseling, op 27 november 1899.
Homo-erotisch Guido Gezelle wordt geregeld geciteerd als een dichter met onmiskenbaar homo-erotische elementen in zijn werk. Niet iedereen wil op dat punt even ver gaan, zo blijkt. 'Gezelle leefde in een mannengemeenschap, sloot zijn ogen niet voor de broeierige sfeer die er af en toe tussen de jongens heerst, maar hielp ze, onder andere door verschillende groepsactiviteiten, een gezond leef- en leerklimaat te scheppen', lezen we in Kroniek van de jonge Gezelle (1854-1858), een boek van Johan van Iseghem, uitgegeven bij Lannoo in het West-Vlaamse Tielt. Liefde
De liefde voor zijn pupillen is in de eerste plaats de liefde van een pedagoog voor degenen voor wie hij zich verantwoordelijk acht, aldus Van Iseghem. Op vele manieren wierp hij zich op als een bewaker en beschermer van het geestelijk (en dus ook zedelijk) welzijn van de jongens.
Erotisch
Zeker had hij oprecht warme gevoelens voor zijn leerlingen en die emoties hebben geleid tot wat ook vandaag nog tot de mooiste liefdeslyriek gerekend kan worden (en voor wie dat er in wil lezen: erotisch). Maar dat Gezelle de herenliefde in al zijn facetten zou zijn toegedaan valt niet onomstotelijk te bewijzen, tot Van Iseghem wellicht nog andere nieuwe documenten boven tafel zou weten te halen, waaruit zonneklaar het tegendeel blijkt. (Bron: Denis Bouwen)
Leraar
Guido Gezelle, dichter, taalgeleerde, vertaler en publicist, is in Brugge geboren op 1 mei 1830, lezen we in de biografie van de priester. Na zijn collegejaren en priesterstudies, waarin hij al blijk gaf van een vlotte talenkennis en schrijftalent, werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie in Roeselare.
Vlaams
Het waren voor hem topjaren van taalstudie, pedagogische inzet, spirituele begeleiding en poëtische activiteit. In een idealistische sfeer zette hij zich in voor de herwaardering van zijn moedertaal, het Vlaams. Gezelles actie concentreerde zich op de studie van de volkstaal en een zoektocht naar een oorspronkelijke Vlaamse poëzie die hij met een groep van jonge katholieke intellectuelen, een school van Vlaamse dichters, wilde realiseren.
Boegbeeld
Gezelle had een belangrijke intellectuele en spirituele invloed op jonge katholieke studenten, die hij ook wist te vormen in hun nationale bewustzijn. Op hun beurt zouden zijn leerlingen in het laatste kwart van de negentiende eeuw Gezelle als een boegbeeld van hun katholieke Vlaamsgezinde studentenbeweging gaan beschouwen. Klooster
In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf vóór het einde van de eeuwwisseling, op 27 november 1899.
Homo-erotisch Guido Gezelle wordt geregeld geciteerd als een dichter met onmiskenbaar homo-erotische elementen in zijn werk. Niet iedereen wil op dat punt even ver gaan, zo blijkt. 'Gezelle leefde in een mannengemeenschap, sloot zijn ogen niet voor de broeierige sfeer die er af en toe tussen de jongens heerst, maar hielp ze, onder andere door verschillende groepsactiviteiten, een gezond leef- en leerklimaat te scheppen', lezen we in Kroniek van de jonge Gezelle (1854-1858), een boek van Johan van Iseghem, uitgegeven bij Lannoo in het West-Vlaamse Tielt. Liefde
De liefde voor zijn pupillen is in de eerste plaats de liefde van een pedagoog voor degenen voor wie hij zich verantwoordelijk acht, aldus Van Iseghem. Op vele manieren wierp hij zich op als een bewaker en beschermer van het geestelijk (en dus ook zedelijk) welzijn van de jongens.
Erotisch
Zeker had hij oprecht warme gevoelens voor zijn leerlingen en die emoties hebben geleid tot wat ook vandaag nog tot de mooiste liefdeslyriek gerekend kan worden (en voor wie dat er in wil lezen: erotisch). Maar dat Gezelle de herenliefde in al zijn facetten zou zijn toegedaan valt niet onomstotelijk te bewijzen, tot Van Iseghem wellicht nog andere nieuwe documenten boven tafel zou weten te halen, waaruit zonneklaar het tegendeel blijkt. (Bron: Denis Bouwen)