Astrid Nijgh belooft liefdeslied voor vrouw
Gepubliceerd op: 30 december 2003
De zangeres met de zeldzaam lage, mooie, diepe stem is vooral bekend geworden met een lied dat dertig jaar geleden beslist gewaagd was: Ik doe wat ik doe. Niemand geloofde dat een vrouw dit zong. Sommigen hoorden er de stem in van acteur Willem Nijholt.
Onkuis
Toch was het wel degelijk Astrid Nijgh die het liedje zong, gebaseerd op de ervaringen van haar toemalige wettige echtgenoot Lennaert. ‘Men vond het onkuis’, aldus Astrid op 29 december in Kunststof. ‘We hebben er nog van alles uit gelaten. Zoals de uitspraak: Ik heb liever geen donkere mensen. Maar niemand wilde het draaien.’
Vastgeplakt
Dankzij Ted Bouwens van Radio Noordzee werd het toch een hit. Dezer dagen blijkt het nummer op een symbolische plaats in de Top 2000 te staan: nummer 969. ‘Men heeft mij altijd vastgeplakt op dit nummer’, vervolgde Nijgh terugkijkend. Terwijl ik ook geestelijke liederen heb gezongen en nummers van Zarah Leander.’
Geaardheid
Lennaert Nijgh heeft veel liedjes voor zijn echtgenote geschreven, ook toen het huwelijk al na twee jaar tot een einde kwam. ‘Hij leerde een andere mevrouw kennen. En ik kon eindelijk aan de slag met mijn geaardheid.’
Fout
Toch is ze opnieuw met een man getrouwd. Adje, eigenaar van de Amstel Taveerne bij het Rembrandtplein. ‘De grootste fout van mijn leven, een zwarte bladzijde. Ik zocht een vaderfiguur en gezelligheid. Maar de horeca is niet zo gezellig. Het was doorgestoken kaart. We waren vooral samen vanwege de belasting.’
Onzekerheid
In Kunststof is ook het enige Engelstalige lied van Astrid te horen: I really don’t know what to choose... is it you or maybe him? Een duet met haarzelf dat symbool staat voor de onzekerheid uit die tijd: ga ik nu voor de mannen of voor de vrouwen?
Lat-relatie
Uiteindelijk verkoos Astrid de vrouwen. En ze werd moeder, via een spermadonor. Inmiddels is haar zoon achttien en noemt ze hem ‘mijn grote maat’. Drie keer woonde ze samen met een vriendin, maar ook die tijd is voorbij: ‘Ik heb nu een lat-relatie’.
Tuinbroeken
Als een van de weinige zangeressen is Astrid Nijgh open over haar lesbisch zijn. ‘Je hebt nog Frederique Spigt en Sugar Lee Hooper. Dat is het wel zo’n beetje. Het was in het begin best eng om er voor uit te komen. Je werd er op aan gekeken. Bovendien: je had van die potten in tuinbroeken, dat wilde ik ook niet.’
Einde
Met Lennaert is Astrid altijd bevriend gebleven: ‘We waren maatjes, broer en zus. Dat is tot het einde gebleven.’ Op 28 november 2002 hield Astrid zijn hand vast toen Lennaert stierf. Ze schreef Van Boord als afscheidslied. Binnenkort verschijnt het op haar nieuwe cd.
Motto
Astrid Nijgh treedt nog geregeld op en verzorgt een wekelijkse column voor de IJmuider Courant. Haar levensmotto: Beter een goede vriend of vriendin, dan een slecht huwelijk.
Beluister het interview in Kunststof: klik op de link hiernaast en je komt er snel bij uit.
Onkuis
Toch was het wel degelijk Astrid Nijgh die het liedje zong, gebaseerd op de ervaringen van haar toemalige wettige echtgenoot Lennaert. ‘Men vond het onkuis’, aldus Astrid op 29 december in Kunststof. ‘We hebben er nog van alles uit gelaten. Zoals de uitspraak: Ik heb liever geen donkere mensen. Maar niemand wilde het draaien.’
Vastgeplakt
Dankzij Ted Bouwens van Radio Noordzee werd het toch een hit. Dezer dagen blijkt het nummer op een symbolische plaats in de Top 2000 te staan: nummer 969. ‘Men heeft mij altijd vastgeplakt op dit nummer’, vervolgde Nijgh terugkijkend. Terwijl ik ook geestelijke liederen heb gezongen en nummers van Zarah Leander.’
Geaardheid
Lennaert Nijgh heeft veel liedjes voor zijn echtgenote geschreven, ook toen het huwelijk al na twee jaar tot een einde kwam. ‘Hij leerde een andere mevrouw kennen. En ik kon eindelijk aan de slag met mijn geaardheid.’
Fout
Toch is ze opnieuw met een man getrouwd. Adje, eigenaar van de Amstel Taveerne bij het Rembrandtplein. ‘De grootste fout van mijn leven, een zwarte bladzijde. Ik zocht een vaderfiguur en gezelligheid. Maar de horeca is niet zo gezellig. Het was doorgestoken kaart. We waren vooral samen vanwege de belasting.’
Onzekerheid
In Kunststof is ook het enige Engelstalige lied van Astrid te horen: I really don’t know what to choose... is it you or maybe him? Een duet met haarzelf dat symbool staat voor de onzekerheid uit die tijd: ga ik nu voor de mannen of voor de vrouwen?
Lat-relatie
Uiteindelijk verkoos Astrid de vrouwen. En ze werd moeder, via een spermadonor. Inmiddels is haar zoon achttien en noemt ze hem ‘mijn grote maat’. Drie keer woonde ze samen met een vriendin, maar ook die tijd is voorbij: ‘Ik heb nu een lat-relatie’.
Tuinbroeken
Als een van de weinige zangeressen is Astrid Nijgh open over haar lesbisch zijn. ‘Je hebt nog Frederique Spigt en Sugar Lee Hooper. Dat is het wel zo’n beetje. Het was in het begin best eng om er voor uit te komen. Je werd er op aan gekeken. Bovendien: je had van die potten in tuinbroeken, dat wilde ik ook niet.’
Einde
Met Lennaert is Astrid altijd bevriend gebleven: ‘We waren maatjes, broer en zus. Dat is tot het einde gebleven.’ Op 28 november 2002 hield Astrid zijn hand vast toen Lennaert stierf. Ze schreef Van Boord als afscheidslied. Binnenkort verschijnt het op haar nieuwe cd.
Motto
Astrid Nijgh treedt nog geregeld op en verzorgt een wekelijkse column voor de IJmuider Courant. Haar levensmotto: Beter een goede vriend of vriendin, dan een slecht huwelijk.
Beluister het interview in Kunststof: klik op de link hiernaast en je komt er snel bij uit.