Onderzoek: vaak moeheid en depressie bij hiv
Openheid over hiv-status pakt meestal gunstig uit
Gepubliceerd op: 11 december 2003
Ruim zeven jaar geleden kwamen combinaties van medicijnen beschikbaar om een hiv-infectie in toom te kunnen houden. Op zichzelf een groot succes. Maar ook blijkt dat mensen met hiv een complex en lang zorgtraject doorlopen.
Moeheid
De Schorerstichting vroeg de Rutgers Nisso Groep een onderzoek te doen onder homoseksuele mannen met hiv. Uit de resultaten komt een problematisch beeld naar voren. De meest voorkomende klacht is vermoeidheid, zowel lichamelijk als geestelijk.
Lust
Daarnaast treden verstoringen van het zenuwgestel op waardoor met name lopen en staan lastiger wordt. De seksuele lust vermindert eveneens bij velen. Ook huidproblemen (jeuk), gewichtsverlies (mager gezicht, maar dikke buik) en infecties (ontstekingen) komen vaker voor.
Angst
In geestelijk opzicht lijdt een aanzienlijke groep aan depressie en angst. De mannen die hun werk zijn kwijt geraakt, hebben soms het gevoel te vereenzamen en minder deel uit te maken van de samenleving. Dat leidt vervolgens weer tot neerslachtigheid. Werk
Toch is het niet enkel kommer en kwel. Een deel van de ondervraagde mannen reageert juist betrekkelijk goed op het strenge pillenregiem. Een minderheid, maar toch: zij voelen zich redelijk wel en zijn bovendien nog aan het werk. Een full-time baan komt echter weinig voor.
Openheid
Waarom het sommigen beter gaat dan anderen maakt het onderzoek niet inzichtelijk. Het lijkt er op dat openheid over de hiv-positieve status een gunstig effect heeft. Maar niet iedereen kan het opbrengen om familie, vrienden, buren en collega’s op de hoogte te brengen.
Schrijnend
‘Mijn ouders willen er niet over praten’, vertelde een van de mannen. Iemand anders is zijn beste vriend kwijtgeraakt ‘doordat hij er niet mee om kon gaan’. Schrijnend was de bekentenis: ‘Ik krijg hier vaak wel een maand of langer niemand over de vloer’.
Toilet
‘Ik heb het alleen aan mijn chef verteld’, zei een ander. ‘Ik werk met veel allochtonen en wil niet dat die het te weten komen. Af en toe is dat wel lastig met pillen slikken. Dat doe ik op het toilet.’
Begrip
Maar ook positieve ervaringen: ‘Iedereen leefde heel erg mee toen mijn vriend ziek werd. Ook heb ik zelf een tijd in de WAO gezeten. Daar was alle medewerking en begrip over. Ik kon gewoon weer terugkomen.’
Seksualiteit
Het speciale hiv-café dat in sommige steden bestaat ontlokte geen van de geïnterviewde mannen een positieve reactie. Men vindt het deprimerend. Steun van andere homo’s wordt wel belangrijk gevonden, vooral als het vrienden zijn. ‘Homo’s weten vaak toch meer over hiv’, aldus een seropositieve man. ‘Het is makkelijker daar met hen over te praten, omdat het dan ook snel over seksualiteit gaat.’
Nadere informatie over het onderzoek is te verkrijgen bij Bouko Bakker van de Schorerstichting, b.bakker@schorernet.nl
Heb jij ervaring met hiv? Geef hier je reactie en discussieer mee.
Moeheid
De Schorerstichting vroeg de Rutgers Nisso Groep een onderzoek te doen onder homoseksuele mannen met hiv. Uit de resultaten komt een problematisch beeld naar voren. De meest voorkomende klacht is vermoeidheid, zowel lichamelijk als geestelijk.
Lust
Daarnaast treden verstoringen van het zenuwgestel op waardoor met name lopen en staan lastiger wordt. De seksuele lust vermindert eveneens bij velen. Ook huidproblemen (jeuk), gewichtsverlies (mager gezicht, maar dikke buik) en infecties (ontstekingen) komen vaker voor.
Angst
In geestelijk opzicht lijdt een aanzienlijke groep aan depressie en angst. De mannen die hun werk zijn kwijt geraakt, hebben soms het gevoel te vereenzamen en minder deel uit te maken van de samenleving. Dat leidt vervolgens weer tot neerslachtigheid. Werk
Toch is het niet enkel kommer en kwel. Een deel van de ondervraagde mannen reageert juist betrekkelijk goed op het strenge pillenregiem. Een minderheid, maar toch: zij voelen zich redelijk wel en zijn bovendien nog aan het werk. Een full-time baan komt echter weinig voor.
Openheid
Waarom het sommigen beter gaat dan anderen maakt het onderzoek niet inzichtelijk. Het lijkt er op dat openheid over de hiv-positieve status een gunstig effect heeft. Maar niet iedereen kan het opbrengen om familie, vrienden, buren en collega’s op de hoogte te brengen.
Schrijnend
‘Mijn ouders willen er niet over praten’, vertelde een van de mannen. Iemand anders is zijn beste vriend kwijtgeraakt ‘doordat hij er niet mee om kon gaan’. Schrijnend was de bekentenis: ‘Ik krijg hier vaak wel een maand of langer niemand over de vloer’.
Toilet
‘Ik heb het alleen aan mijn chef verteld’, zei een ander. ‘Ik werk met veel allochtonen en wil niet dat die het te weten komen. Af en toe is dat wel lastig met pillen slikken. Dat doe ik op het toilet.’
Begrip
Maar ook positieve ervaringen: ‘Iedereen leefde heel erg mee toen mijn vriend ziek werd. Ook heb ik zelf een tijd in de WAO gezeten. Daar was alle medewerking en begrip over. Ik kon gewoon weer terugkomen.’
Seksualiteit
Het speciale hiv-café dat in sommige steden bestaat ontlokte geen van de geïnterviewde mannen een positieve reactie. Men vindt het deprimerend. Steun van andere homo’s wordt wel belangrijk gevonden, vooral als het vrienden zijn. ‘Homo’s weten vaak toch meer over hiv’, aldus een seropositieve man. ‘Het is makkelijker daar met hen over te praten, omdat het dan ook snel over seksualiteit gaat.’
Nadere informatie over het onderzoek is te verkrijgen bij Bouko Bakker van de Schorerstichting, b.bakker@schorernet.nl
Heb jij ervaring met hiv? Geef hier je reactie en discussieer mee.