Eline uit Zoetermeer:
Gepubliceerd op: 29 november 2003
Ik heb heel lang niet doorgehad dat ik op vrouwen viel. Het werd me pas duidelijk toen ik een half jaar in het buitenland woonde. Op een dag liep ik zomaar achter een eind achter een vrouw aan, omdat ik haar zo interessant vond.
Dat was natuurlijk heel raar, om zomaar iemand achterna te lopen. Waanzinnig onbeleefd.
Iets raars
Ik begon me af te vragen waarom ik dat deed en realiseerde me dat ik eigenlijk vaker op vrouwen lette. Ik schrok me dood. Ik had helemaal geen zin om lesbisch te zijn. Niet dat ik zo nodig een man wilde, maar lesbisch was iets raars. Ik kende niemand die lesbisch was en wist niet wat ik ermee moest. Boos
Maar ik had nog een paar maanden voor ik weer naar Nederland ging. Die tijd heb ik gebruikt om na te denken over wat ik ermee wilde. Uiteindelijk vond ik dat ik mijn neigingen al jaren had weggeduwd maar dat het niet was gelukt ervan af te komen. Dus ging ik ervoor. Ik bezocht een paar homo/lesbokroegen en ik schreef brieven aan mijn vrienden en familie om ze voor te bereiden op de verandering in mijn leven. Ik denk wel zo’n 15 of 20 brieven. NIEMAND antwoordde. Ik durfde nauwelijks terug te gaan. Waren ze allemaal boos? Wilden ze niet meer met me omgaan? Vriendin
Terug in Nederland bleek dat erg mee te vallen. Sommigen wilden er liever persoonlijk met me over praten dan een brief terugschrijven. Anderen namen het niet serieus – tot ik echt een vriendin kreeg. Toen leek iedereen het meteen vanzelfsprekend te vinden. Spannend
Nu, acht jaar later, twijfel ik weer of mensen echt zo gelaten reageren. Tot mijn eigen verbazing kreeg ik een half jaar geleden een vriend. Het was spannend om dat aan mijn lesbische vriendinnen te vertellen. Eén gaf me te kennen dat ze het nog tot daaraan toe vond dat ik een vriend had, maar dat ik het uit mijn hoofd moest laten om me nu hetero te gaan gedragen. Een andere lesbo zei juist dat mannen soms de leukere vrouwen zijn. Dat was een hele leuke reactie.
Vader
Mijn heterovrienden hebben er amper op gereageerd. Wat me een beetje is tegengevallen is de reactie van mijn vader. Die verzweeg tegenover zijn familie en vrienden mijn relaties, maar deed er tegen mij niet moeilijk over. Maar nu neemt hij me opeens veel serieuzer. Alsof ik nu opeens volwassener ben. En hij praat niet meer over mij, maar over jullie. Alsof ik niet meer als individu besta, alleen als onderdeel van een stel. Wat een onzin. Gekke stilte
Wat ook is veranderd, is hoe nieuwe mensen op me reageren. Als ik een vriendin had en dat zei, viel er vaak een ongemakkelijke stilte of deden mensen daarna wat gespannen. Ik dacht soms dat ik me dat inbeeldde. Dat de spanning die ik voelde mijn eigen zenuwen waren. Zo’n coming out-moment is ook spannend. Maar ik vind het net zo spannend om te zeggen dat ik een vriend heb, Het is nog redelijk nieuw en ik weet niet goed hoe ik kan voorkomen dat mensen dan meteen aannemen dat ik hetero ben. Maar nu is er nooit meer zo’n gekke stilte. Ik ben er pissig over dat het toch zoveel uitmaakt of je een vriend of een vriendin hebt.
Dat was natuurlijk heel raar, om zomaar iemand achterna te lopen. Waanzinnig onbeleefd.
Iets raars
Ik begon me af te vragen waarom ik dat deed en realiseerde me dat ik eigenlijk vaker op vrouwen lette. Ik schrok me dood. Ik had helemaal geen zin om lesbisch te zijn. Niet dat ik zo nodig een man wilde, maar lesbisch was iets raars. Ik kende niemand die lesbisch was en wist niet wat ik ermee moest. Boos
Maar ik had nog een paar maanden voor ik weer naar Nederland ging. Die tijd heb ik gebruikt om na te denken over wat ik ermee wilde. Uiteindelijk vond ik dat ik mijn neigingen al jaren had weggeduwd maar dat het niet was gelukt ervan af te komen. Dus ging ik ervoor. Ik bezocht een paar homo/lesbokroegen en ik schreef brieven aan mijn vrienden en familie om ze voor te bereiden op de verandering in mijn leven. Ik denk wel zo’n 15 of 20 brieven. NIEMAND antwoordde. Ik durfde nauwelijks terug te gaan. Waren ze allemaal boos? Wilden ze niet meer met me omgaan? Vriendin
Terug in Nederland bleek dat erg mee te vallen. Sommigen wilden er liever persoonlijk met me over praten dan een brief terugschrijven. Anderen namen het niet serieus – tot ik echt een vriendin kreeg. Toen leek iedereen het meteen vanzelfsprekend te vinden. Spannend
Nu, acht jaar later, twijfel ik weer of mensen echt zo gelaten reageren. Tot mijn eigen verbazing kreeg ik een half jaar geleden een vriend. Het was spannend om dat aan mijn lesbische vriendinnen te vertellen. Eén gaf me te kennen dat ze het nog tot daaraan toe vond dat ik een vriend had, maar dat ik het uit mijn hoofd moest laten om me nu hetero te gaan gedragen. Een andere lesbo zei juist dat mannen soms de leukere vrouwen zijn. Dat was een hele leuke reactie.
Vader
Mijn heterovrienden hebben er amper op gereageerd. Wat me een beetje is tegengevallen is de reactie van mijn vader. Die verzweeg tegenover zijn familie en vrienden mijn relaties, maar deed er tegen mij niet moeilijk over. Maar nu neemt hij me opeens veel serieuzer. Alsof ik nu opeens volwassener ben. En hij praat niet meer over mij, maar over jullie. Alsof ik niet meer als individu besta, alleen als onderdeel van een stel. Wat een onzin. Gekke stilte
Wat ook is veranderd, is hoe nieuwe mensen op me reageren. Als ik een vriendin had en dat zei, viel er vaak een ongemakkelijke stilte of deden mensen daarna wat gespannen. Ik dacht soms dat ik me dat inbeeldde. Dat de spanning die ik voelde mijn eigen zenuwen waren. Zo’n coming out-moment is ook spannend. Maar ik vind het net zo spannend om te zeggen dat ik een vriend heb, Het is nog redelijk nieuw en ik weet niet goed hoe ik kan voorkomen dat mensen dan meteen aannemen dat ik hetero ben. Maar nu is er nooit meer zo’n gekke stilte. Ik ben er pissig over dat het toch zoveel uitmaakt of je een vriend of een vriendin hebt.